Hayat…
Bir soru gibi başlar nefesle,
Cevabıysa hep başka bir soruda gizlenir.
“Niçin varım?” der insan,
Ve sessizlik, kadim bir bilgelikle gülümser ona.
Senin adın,
ruhumun en derin suyuna düşen
bir ışık halkasıdır—
yayılır, genişler, beni bana hatırlatır.
Aşk, belki de
Ey kor aleviyle beni yakan aşk cemresi
Zaman yorgun şimdi biliyor musun vakit durgun
Bir ben varım ah aşk ile vurgun
Şimdi tüm güzellikler şiirdir aşk cemresi
Sürgün yedim gözlerinden bir gece,
Ne veda vardı, ne de bir kelime.
Sessizlik giyinmiş ayrılık gibi,
Sustun... ve ben düştüm kendi içime.
Yollara düştüm, bilmediğim sokaklar,
Sana vurgun yüreğim, bir kere değil, bin kere,
Her bakışın düşerken, içime kor, sessiz yere.
Sözlerinle yanarım, susuşunla dağ olurum,
Sen ne dersen de, ben hep sana var olurum.
Bir gülüşün yetiyor, tüm kışları unutmama,
Bir nehir coşar içimde, adı aşk,
Çağlar durmadan, akar durmaksızın.
Gözlerinde bulur son durağını,
Sonsuzluğa uzanan bir yol başlar.
Her bakışın, bin şiire bedel,
Aşk…
Bir kelime değil, bir sükûttur;
Evrenin kalbinde duyulan ince bir nabız.
Ne göze sığar, ne dile,
Çünkü aşk — varlığın en yalın hâlidir.
Geceye damlar kırk kilitli kapşonlar
Ayaklar yerden kopmuş kafalar dumanlı
Herkesi keser hafiften kapıdaki hanzolar
Gaza gelen gelene gel de dağıt bu havayı
Gaz biter ama bizim kopmakta yine dalgalar
Asıl mesele ne biliyor musun kardeş
Asıl mesele insan kalabilmek
Yaşanan her acıya rağmen
Yıkıcı olmak kolaydır
Asıl mesele yapıcı olmak
İnsanca bir el uzatmak gibisi yok
Güzelliğin cenneti yaşamaktır
çirkinliğin cehennemi ise azap
hayat bu yaşıyorsun yanıyorsun
ve asla uslanmıyorsun
Ah ben öyle bir haldeyim ki
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!