Hayat…
Bir soru gibi başlar nefesle,
Cevabıysa hep başka bir soruda gizlenir.
“Niçin varım?” der insan,
Ve sessizlik, kadim bir bilgelikle gülümser ona.
Oku okumaktan güzel ne var ki
Yaz sonra yazmakta güzel şey
Ve şunu unutma unutulmaya uzaktır
Güzellikler paylaştıkça daima çoğalır
Arjen,
adı ateşle yazılmış bir rüzgâr gibi
içimde dolaşır.
Kıvılcımı çoktur bu dünyanın,
ama insanı yakan şey
hep kendi içindeki kor olur.
Öyle bir zaman ki bu
Tufan desen tufan değil be arkadaş
Toprak bile yeşermiyor artık
Bizim can verdiğimiz kadar
Hakla batıl karışalı beşer şaştı
Ne zaman unuttum desem seni,
Bir gülüşün düşer geceye usulca.
Anıların perdesi aralanır içimde,
Ve başlar yine… o arsız özlem.
Kapını çalmam çoktan yasak bana,
Aşk, pozitif sanılır,
ışık gibi anlatılır hep.
Oysa negatifi bilmeden
değerini bulmaz hiçbir şey.
Seni sevmek,
Tüm kahramanların bir şarkısı var
Söylenen ezgiler yaşam sevincinde
Yenilgi yok doludizgin koşarken atlar
Canlanan rüzgar ovaları gezmekte
Bir ısrar var sevgi dolu mu bilmem
Bir nehir coşar içimde, adı aşk,
Çağlar durmadan, akar durmaksızın.
Gözlerinde bulur son durağını,
Sonsuzluğa uzanan bir yol başlar.
Her bakışın, bin şiire bedel,
Aşk…
Bir kelime değil, bir sükûttur;
Evrenin kalbinde duyulan ince bir nabız.
Ne göze sığar, ne dile,
Çünkü aşk — varlığın en yalın hâlidir.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!