Başlangıç gizlidir,
aşk da öyle başlar—
kimse fark etmeden,
hatta kalbin kendisi bile
olan biteni adlandıramazken.
Kalp aşkın hanesidir sevenlerin mabedidir
bazı cahillere ne bakıyorsun onlar kör
bu da yetmez onlar sağır bil ki aldanma
inancın tam değilse onlara uyarsın tutarsızca
Kalp dersin aşktan üstün değil derler
Aşk, mevsimlerin görünmez takviminde
Kendi zamanını yaratır;
Ne tamamen bahardır o,
Ne bütünüyle kış…
Aşk, yılın her hâlinde
Kendini yeniden tanımlayan bir varoluştur.
Aşk bir reaksiyon değildir,
ama onsuz
hiçbir bağ kurulmaz.
Moleküller yaklaşır,
çekinir,
sonra cesaret eder.
Bir varlık seslendi içimde,
Adı sendi — ya da ben, bilmiyorum.
Zamanın suskun yüzünde
Bir iz bıraktı nefesin:
“Sevgili vardın diye var oldum…”
Gözlerin bir yangın, içime düşen,
Geceyi delip de gönlümü üşüten.
Bir damla bakışla har olmuş beden,
Bilsen ki sevda nasıl da yakar.
Sözlerin rüzgâr, serin mi serin,
Yandım — ama kül olmadım.
Çünkü cehennem,
bir yer değil, bir hatıradır.
Adımlarım yankılandı taş dairelerde,
her yankı bir itiraf gibiydi.
Gözlerin değdi — dünya sustu.
Bir an, bütün zaman eridi avuçlarımda.
Adını söyledim içimden,
ve kalbim, bir yıldız gibi yandı.
Tenin, bir yaz gecesinin sıcağı;
Şimdi ben ateşten bir yol bulsam sana varmak için
İnan göğsümdeki hançerleri düşünmeden dalarım ateşe
Dağılmadan mahşer ortasında cehenneme inat özlüyorum seni
Seni düşünüyorum yanardağlar gibi kendimi unuturcasına
Gitmek adına bir şey kalmadı bende inan yokluğunda
Aşk, nedir ki aslında —
Bir varoluş yankısı mı, yoksa yokluğun sesi mi?
Bir insan, bir insanda kendini ararken
Tanrı’nın unuttuğu bir parçasını mı bulur?
Senin adın, düşüncenin sınırında bir ışık,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!