Uykuda olmayansın sen diyarbakır
Çünkü ağıtları feryatları duyuyorsun
Çünkü yüreğin başka yüreklere yanıyor
Ah sen bir kara sevdasın diyarbakır
senin gibi bende uykusuzum görüyormusun
Yine yüreğimiz seninle yangın yeri
İçimdeki gurbetsin kar çiçeğim
Su diliyle seviyorum seni
Yazı yazılmaz bilirimde elden ne gelir
Su diliyledir şu sana olan sevdam
Gel gör hayat bize neyi anlatır
Yüzyıl tutsak kalmış gibiyim sanki
Bu özgürlüğe susamışlığım nedendir
Bir sürgünlük var sol yanım da
Patikaları geçe geçe hasrete uzanış
Gök, kartalın aynasıdır.
Her bakışında, bulutlar diz çöker;
Her kanat çırpışında,
Rüzgâr hatırlar kimden doğduğunu.
Kartal töresi,
Kasım, yılın en derin nefesidir;
Biraz hüzün,
Biraz bilgelik,
Biraz da kendine çekilişin ağırbaşlı suskunluğu.
Işık kısılır, günler yavaşlar;
Sana gelişim bir kavgaydı aslında,
Kendi içimde kopan sessiz bir isyan.
Sevda dedikleri gül müydü, diken mi?
Ben en çok kanarken sevdim her zaman.
Bakışların sertti, sözlerin keskin,
Uzun bir yolun sonunda değil,
Bir bakışın sessizliğinde bulduk birbirimizi.
Ne kadar uzağa gitsek de,
Kalpler hep aynı yerden yankılandı.
Kavuşmak — bir varış değil aslında,
Dönüşüm içindeyiz; kaos içinde yıldızımız parlayıp sönüyor. Kendi batışımıza gönüllüydük bu denli batmadan önce. Şimdi her türlü sıradanlığa razıyız, duymamak için duyduğumuz ızdırabı. Dönüşüm sancılı geçiyor; gerçeğin gerçekliğinden ödün vermemiş haliyle bir insan neden kendi batışını istesin ki? Yeni bir benliğe başka tür ihtimal yok mu? Hiçbir zaman tamam olmadık; dibe vurmuşluğumuzu sezince anladık. Değildik zaten; içimizdeki kaos gitgide büyüyor. Buna öz şefkat, öz saygı göstermek mümkün değil. Yeni bir biz için daha ne kadar kendimizi aşağılamamız gerekiyor? Bu nasıl bir yücelmek, kendini aşağılayarak? Yaşam dolu tek hamle bu mu? Yükselmek için yeterince batmalı insan, sonra bunu yüceltmeli. Böyle buyurdu Zerdüşt kitabında: "Kendini aşağılamayan insan, en aşağılanası insandır." Der ki, kim kendine "tamam" derse, en eksik odur. Demek bu kaostan yıldızlara uzanan süreç, kendi batışını idrak ederek deneyimlemek; dönüşüm sürecinde kendi batışını kabul etmek, yükselmeyi, yücelmeyi kabul etmek aynı şey aslında. Herkesin dans eden bir yıldıza ihtiyacı var; kaosu ardında bırakabilmiş, yaşama sevinciyle refaha erebilmiş.
Sinan Bayram
Yeni bir umutla dirildim sanki
yoksa o umut gözlerin miydi
gözlerinse esirinim artık
ışığım sensin bu karanlıkta
Bir tebessüm et aşk için
Sabahın gri yüzünde uyanıyorum —
ama kim uyanıyor, kim rüya görmeye devam ediyor, bilmiyorum.
Oda, beni hatırlamayan bir düşünce gibi
her nefesimde yeniden daralıyor.
Bir masa var — üzerinde mühürlenmiş bir mektup,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!