Sildiysem Yazmam Adını Şiiri - Ali Saye

Ben sildiğim insanı
Nefreti bile birinci sınıf görmem…
Çünkü nefret bile bir bağdır,
Ben bağları varlığını gömdüm.

Bir zamanların kalbinin en güzel yerine yazmıştım,
Onun harfini umutla, onu hecesini sevdayla işlemiştim.
Şimdi ne o harf kaldı,
Ne de o sevdaya süt bir iz…

Sen sanırsın ki kırgınım,
Sanırsın içeride fırtınalar kopuyor.
Yok…
Ben devam ettim o yollar,
Kendi enkazımın üstünde kaldım.

Bir insanı silmek kolay değil,
Önce hayallerini yakarsın,
Sonra anılarını tek tek gömersin,
En zoru da “hiç olmadığı gibi” davranmaktır…

Ama ben başardım.
Gözlerinde kaybolduğu o günlerde,
Sesinde huzur bulduğum o anları,
hepsini birer yabancıya dönüştürdüm.

Artık ne geceler sana uyanıyor,
Ne de sabahlar adını fıslatıyor bana.
Bir zamanlar kalbinin en kalabalıktı,
Şimdi en sessiz kalanların yerlerisun.

Bil ki...
İçimde sana ne öfke var,
Ne de hesap soracak bir kırgınlık.
Çünkü insanca, değmeyen duygu harcamayı bırakıp
gerçekten özgür olur.

Ben seni affetmedim,
Sadece yok saydım.
Çünkü bazı insanlar
unutulmayı bile hak etmez,
sadece hiç yaşanmamış sayılır.

Ve şimdi…
Adın geçse bile içim kıpırdamıyor,
Bir yabancının hikâyesi gibi dinliyorum seni.
Çünkü ben sildiğim insanı
Nefreti bile kaliteli görmem…