Sığamadım Anne Şiiri - Ebubekir Aktaş

Anne, sen beni göğsünden ayırıp şu kalabalığa ilk karıştırdığın gün,
Ben herkesin kalbini, senin avuçların kadar yumuşak ve hesapsız sanmıştım.
Bana öğrettiğin o dürüstlük masalları, kötülük denen canavarı hep kovar zannediyordum.
Oysa dışarısı, senin o ninnilerle sarmalayıp büyüttüğün çocuğun barınamayacağı kadar ayazmış.
Büyümek denilen o süslü yalan, eşikten adım attığım an kurulan ne büyük bir tuzakmış anne...
Hangi omza yaslanıp soluklanmak istesem, dilsiz bir ihanetle tanıştı sırtım.
Gülüşlerin ardında pusu kurmuş menfaatleri, senin o tertemiz lügatinde hiç bulamadım.
Ben karıncayı bile incitmemeyi, haksızlığa karşı dimdik durmayı ezberlemiştim senden.
Ama onlar, benim en saf inançlarımı hiç acımadan o vefasız pazar yerlerinde bozuk para gibi harcadılar.
İnsanların yüzünde binbir maske, her süslü cümlenin karanlık bir arka bahçesi varmış meğer.
Şimdi omuzlarımda taşıdığım şu yaşın, şu birikimin hiçbir kıymeti yok inan.
Kazandım sandığım her savaşta, içimden koca bir şehri yakıp yıkmışlar aslında.
Biliyor musun anne, insanlar o senin dualarla ilmek ilmek ördüğün masumiyeti asla affetmiyorlar.
Bir lokma ekmeği hakça bölüşmenin yerini, birbirinin kuyusunu kazmak almış bu garip devirde.
Ben bu hileli oyunu oynamayı hiç öğrenemedim; gururumdan sustum ama içten içe çok kanadım.
Geri dönmek istesem o dertsiz odama, o korkusuz uykulara sığar mıyım tekrar?
Ellerimden tutup yine "geçecek" desen, o dualı nefesinle diner mi içimde kopan bu fırtına?
Bana dünyanın adaletli bir yer olmadığını neden baştan söylemedin anne?
Neden iyilerin eninde sonunda hep kazandığına inandırdın bu gariban ruhumu?
Şimdi kime inansam, kime yüreğimi açsam, beni kendi kör uçurumlarından aşağı itiyorlar.
Aç kapıyı anne, dizinin dibinde o eski güvende hissettiğim anlara kıvrılıp kalmak istiyorum.
Tüm hırsları, tüm o yorucu ve sahte gülümsemeleri o paslı demir kapının çok ardında bıraktım.
Sadece senin o hesapsız şefkatine, o okyanus kadar derin merhametine sığınmaya geldim.
Yüzüme yerleşen şu acı çizgileri sil, ruhumu boğan bu kör düğümü çöz al ne olur.
Çünkü dışarısı koca bir yangın yeri, sığamadı bu koca dünyaya Ebubekir.