74- Heji u Her Dem Şiiri - Ali Fırat Dicle

74- HÊJÎ Û HER DEM

Ez dixwazim bi te re li goşeyek tarî, di nav meyxaneyek bê Deng de… li ser maseyek rakî
Ku dûmanê wê ber bi tavan dibe,
Em gunehên xwe wek mezeyan bixwin û vexwin.
Yek qurt, yek şewq, yek mêze…
Birînên kevn ên ku wek zeytûnan tirş di zimanê me de Dimînin, em bi milêvê yek bi yek hilgirin û li hev pêşkêş bikin.

Ez dixwazim gotinên min yekem car
Wek hatina dilê min derkevin.
Bê pîroz,
Bê tirsa.
Wek “hey wax”ê
Dema ku vapûr diçe…
Wek wê “ahx”ê
Dema ku trênek dawî dibe.

Gotinên min nîv bimînin,
Çavên min tijî bibin,
Xedeha araqe li ser maseyê hinek şewitî bimîne.
Li derve, avên tarî yên Bosforê.
Li keviran dixe,
Di hundirê min de jî navê te
Wek pêlên deryayê dişike.

Ez te qet li ber xwe nehiştim…
Ne birîndar kirim,
Ne dereng hiştim bi zanîn.
Lê belkî herî xweş cümle
Her tim di dawiya gotinê de têne gotin.
Herî kûr hezkirin
Her tim dereng tê fêmkirin.

Niha ez nizanim tu li kî derê yî.
Tu kêfxweş î?
Bi milê kesekê din kenî?
Belkî min jibîr kirî yî…
Ez dizanim.
Lê ez te qet jibîr nekirim.
Her bîhna araqê,
Her stranê kevn,
Her goşeya tenê…
Te tîne bîra min.

Nabe, delal… nabe.
Her car ku ez dinivîsim
Birîn kûrtir dibe.
Lê dîsa jî dinivîsim.
Ji ber tu gava tê bîra min
Şî’ra herî xweş
Bi xwe derdikeve ji pênûsa min.

Were… Yek qurt dîsa vexwin.
Bi gunehên me,
Bi hezkirinên me,
Bi her tiştê ku nehat gotin…
Di goşeyek tarî de
Tenê em du.
Araq, meze…
Û ew êşê ku navê wê nîne.

Belkî vê carê
Gotinên dawî di destpêkê de bibêjim.
Hêjî.
Û her dem.

04.12.2000