Şeytan yamağı Şiiri - Evo Evrim

Sana değil,
yanında duran gölgene yenildik.

Ben seni sevdim,
o seni sahiplenmeyi.
Ben bir ömürden bahsettim,
o herkesten şüphelendi.
Ben kalbine ulaşmaya çalışırken,
o duvarlarına nöbet tuttu.

Sözleri inançtan bahsediyordu,
ama kalbi merhameti unutmuştu.
Dili ahlâk derken,
davranışları başka şeyler anlatıyordu.
Kıskançlığını yalnız kalacagının korkusu sardı,
kontrol etmeyi sevgi sandı

Ve sen,
onun gürültüsüne öyle alıştın ki
benim sessizce bekleyişimi duymadın.
Bana ayıracak bir akşamın olmadı,
bir saatlik huzurun olmadı.

Ama onun bitmeyen huzursuzluğuna
koskoca günler harcadın.
Sonunda ayrılık geldi.
Ne aşk eksikti,
ne özlem.

Sadece yanlış insanlar
doğru duyguların etrafında
çok fazla yer kaplamıştı.
Şimdi dönüp bakınca görüyorum;

Biz birbirimizi kaybetmedik.
Biz,
başkasının karanlığının gölgesinde
yaşama şansı bulamamış bir hikâyeyi kaybettik.
Ve bazı insanlar vardır;

Girdikleri hayatı güzelleştirmezler,
sadece başkalarının mutluluğuna
engel olurlar.
Sen o ŞEYTANI yanında tuttun. YAMAĞI oldun
Ben ise seni,
içimde bıraktım.