Benim gönlümü sergüzeşt eyleme!
Diğerleri gibi bir dalımı da sen kırıp gitme!
Bir bilsen seni ne kadar çok severim,
Göğsümde nefesini hissederim.
Sensiz kalan her anı kışa döner,
Ah yüreğimin güneşte üşüyen tarafı,
Ah, yutkunduğumda boğazıma takılan özlemin.
Her aklıma geldiğinde kışı andıran sabahın,
Ya düşürmeseydin içime hüznü,
Ya da koparmasaydın seni sevdiğimde taktığın umutlarımı.
Açtım mevsimin sararmış sayfalarını,
her yaprak bir satır,
her yağmur damlası bir nokta olmuş
zamanın içinde.
Kimi yerde yalnızlık yazıyor,
Damla damla düşüyor göğe saklanmış sır,
camların ardından dinliyorum kalbimin sesini.
Her vuruş, içime çöken bir hatırayı uyandırıyor;
yağmurda çoğalıyor yalnızlığım.
Toprak derin bir nefes alıyor,
Ey gülüşleri yedi dağın çiçeği!
Sevmek ne ki?
Bilmem her şeyi söylemek mi gerek,
Seni görünce bir hoş olur araftaki yürek.
Ey gülünce gamzeleri gül açan!
Bir ezan okunur derinden,
Alır götürür beni göğün bin bir semasına,
Ruhum teslim olur, yavaş yavaş,
Duanın her bir derin nidasında.
Ve durulur, içimdeki acizlik,
Asi başım varmasa da rüküna,
Sevgini bir ezan sesinde buldum.
Yalın ayakların yanmaz mı sıcakta?
Üşümez mi soğukta ellerin?
Varlığını bir ezan sesinde duydum.
Çiçekler eylülde de açar,
Aldanma her güzelin gülüşüne.
Kimin koynu sıcak, nereden bileceksin?
Dost sandıklarımdan kim kaldı geride?
Kulaklarımda yankılanır bir çığlık,
Her sabah mahalleden geçer,
Herkesin dikkatini çeker...
Elinde yük ipi,
Çalışmaktan bir garip olmuş tipi.
Selam vermez, tebessüm etmez...
Acaba neden kimseye söylemez!
Gazze’de çocukların,
umutları sessizce tükeniyor,
açlığın derin denizinde kayboluyor nefesleri,
ömürleri bir mum alevi gibi yavaş yavaş sönüyor.
Dertlerine derman olacak bir ilaç yok,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!