Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

Her katresi suyun onca güzelligine sarkilr baglayip
Güftesi bestesi göz agrisi gönül yarasindan hisseli armagan
Bulaninca heleki de göz bebeklerine müptela saklayan kirpiklerin
Akarsa oluklari divaneden olmus pinardir
Telden tele türkülerce cigligini uzaklara yakip cagiran
Sevgilim,

Sormak ayıp olmazsa
Sordum
Hayran oldum
Hangi aşıktır senin gönlünde
Gönlün kimdedir
Yılın bu zamanında

Serce postakoyan
Dalda bir iken ikiye birden
Ikincisini ücüncücüyle sonra dört…
Sira dayagindan gecirir gibi zopalayip kötekleyerek
Erdi bahar kizdi kizan oldu halen niye benim hatumum yok gibi…
Kapilmis öyle kaybolmus ki…

Serce saziyla
Harmanlar poyrazinda saptan saman ederken yaz
Uzak cesmelerin yakin kuyusuydu türkmen halilin örtmeleri önü
Kapsalik her gicirdadiginda ayaginin tozuyla yazilar yabanlar
Susuzlugunu doyurmaya sürüklenip gelen tay kisnemesi gibiydi
Mevsimlerin yorup egirdigi kilitsiz kapilara

Firfirli semsiyeler kolunda,
Akli fikri esmelerden yana olan rüzgarin
Düsünde düsüncelerinde dokundugu gül dallari ve yaz bahar kokusu
Karisip sindigi serden sirdan gecmelerin
Kirik camlarda yüzünü tanimaya calisan aynalara yitik yanini gösteren
Kimseye görünmeden ölümden öteye cekip gidercesine

Yakalanip yüklü derdine
Aksamin duvarinda ses verip yaslanmis mechul bir calgi gibi gitardan
Isligimla yol aciyorum bazi cigirsiz cirasiz geceye
Ay dogarken ve isik düserken
Sobesini sasiran saatin sarkacini kuruyor icerden gelen his
Dallar titriyor derinlesiyor gece vadisindeki karanlik

Öyle ya…
Bazi garibe, bazi serencamdan gülperi
Bazi hüzün ile hüsrana yahut sevincindir dediler
Sobasi yansin yanmasin, bir tütün bir dumana damda gökyüzü
Yerde ucu kararmis kibrit..
Saklin sirrin söyler misin ne dediler güz salincaklari ,

Pencere kuzeyde dereye bakip cilgalari gözleyen
Kimin kolyesidir ki sarmasiklarla karanfilceden itirdan
Yoksul bir ay cavgini gibi isidikca yalpalayan karanligin
Tutunacak yeri olmayan sacaklarina ve örtüsüne bürünerek
Kac kapi kac bucak kimin..
Kirilp koptugu her hozan cardaklarla ve cakir dikenleriyle bölüserek

Pencere camlarinda görünür durur bazan
Rumuzlu rumuzssuz yazlar baharlar, fener günlerindendir belki deniz
Gögün ardi,
Siradaglarin ötesi
Susuz kuyudaki dünyanin agirligini ceken bakrac
Gecenin mehzenine düsmüsken ay..

Yarinki mazidir
Alfabenin yazamadigi dudu dillerin söyleyemedigi
Hangi masala efsane yazarken kim bilir kaf daginin nesinden neresinden
Mum erir zaman susar gelir gider ay..
Gönül sizisi yürek yarasi yalnizlik agrisi ayaz boran
Odalarda pencerelerde can yoldasligini gözleyen