Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

İn mi desem
Cin mi desem
Tutsam dili sussam
Hiçin hiçi mi deseeem
O çok karmaşa badanalı beyaz olduğunu sanan yüz
Takındığı sahteliklerle balansı aksak dilli

Daraa dütdürü dararatdiri dara dara
Rari rari ray..
Dara baddidiri dararri riri ray dara şebidik şebidik
İlimonammaaaaaan
Aynen böyle
Kırık bir çarkın kopuk pervanalerinde dönmekten

İşleri yoluna koyup koymadığına bakmadan
Nasıl olsa dünya, yaktığı ateşin izi sırasında güneşin
Geniş tutuyor fiiil zamandan neslini
Geniiiiiş....
Kuyruklu yıldızlar sıraya dizilmiş ve bütün karanlıkları içine alarak
Hani kimden ne korkusu olasıydı ki,

Çiğ düştü kara tutunan kimsesiz dallardan
Billur bir sesi vardı yalnızlayan çığlığın
Yolun ucunda nerden başladığını silip unutmuş eskice bir veda
Ne posta vardı ne postacı yolda
Sonra sustu kaldı
Fısıltılı bir resimde kumrulayan güvercin

'G' duor..
klasik
Yaaa...ben anlamiyorum motordan..tenekeden
Düşündükce,
Merceksiz yakına geliyor heybeti eski postaların
Gar,da

Üryan bir uykuda
Gittiğinde ellerim darbukanın dostluğuna
Acemşiran suzinak
Saba hicaz geçerek
Kütüüüür kütür hayatın yürek dokunuşlarında
Değdikce elavuçta durmayanlardan yüreğim

Yoklanmış bir sızının uyuduğu yaradan
Gizlenilmiş sığınaklarında çalınmış kapılarından ses versin diye saklısı
Delisine delisine çağlayan ırmaklara kozalaklar döküyorken güzün
Suskun dinmez ağrısı
Bir yer vardı ve bırakmıyordu sanki teeeel tel gam vuran sazına
Gönül bağında gülünü tanıdık bir yer insana

Yar dedinmiydi
Yar...
Güne bakan güneş yamaçlarında pencereleri buğlanır şehrin
Yar dedinmiydi daha bir kaybolur sokaklararasındaki sus
Çıt kesilir saat
Yerin dibine iner akrep ve taaaaaaa

Güneş gittiği tarafların oralarında
Süzül gölgelere çekilir yeryüzü ballı badem
Üzülür kimi çiçekler damarından yikinmiş yellerle tığlara batarak
Görünmezliğin elleri kendi oyasını işler simsiyah örtülerin içinde
Uzun yağmurlar dökülür buluurtları kanarcasına içen sağnağın
Kimi yaraların incesine kör bıcakları değer kıvılcım saçan bıçaklarda bilenmiş

Albümlerden
Mahsunca siyahın aralıklarında soluklanan
Günlerden bir gün kavak yelleriyle sarım gülüm klarnet hevesli
Hem de ne yeksan
Sıradaki dönemeçten sonra pusula kendini yitirecek biliyorum
Sıradaki duraktan sonra gün karanlığa kaybolacak ve poyraza doğru