Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

Her kımıltıdan bir söz
En az da aşk gibi..
Ondülesiz saç tarıyorsa dağ bayır
Ağaçların rengini algın boynunda vebalince eğlenmiş
Ve tuğla taşlı evlerin pencere denginde meraksız kalıyorsa çocuk
Teveğinden koparılmış bir bostan dilimi miktarına hani dediğin

Her Fravunun korkulu bir Musa' sı vardır
Uykularını kaçıran
Rüyalarını orta yerinden bölen kuş tüyü döşeklerde
Çifte dilberler koynunda tepeden tırnağa
İliklerine kadar kuşanmış kapı kulu muhafızlığını
Delik deşik edip

Bilardodan tanırdım
Biz soğuk kış günlerinde ağzı beraber
Kapalı pencerelerine doluşup pinti mi pinti
Mekan sahibinin
Fazla kalorifer masrafı oluyor bahanesiyle
İçenleri bol mısır tiryakisi göz gözü görmez tütüne

İbrahimce
Ademce
İnsanca..
Yattı balık yan gider demeden ateşe
Yukarda nemrutlar kalesi tepeden bakan çaylakca sırıtışların
Aşağıda toprak

Sana sunulacak olan dünya güzeli gülleri bekleme boşta
Bulduysan dağ laleleri de güzel, toprağına bağlandığın baharlığı henüz solmadan
Bulduysan kekikler de güzel, ellerine sıvanmış kınalarıyla dağların
Sökülürken sisliyse bile şafaklar senindir gün güzel
Bekleme güneşi kendini uzaklara koyan boşlukta, yağmurlu yamaçlarda güzel çimde
Hırçın dalgalar da güzel gemileri bekleme koynun kadar sana sarılan koyakta

İşte geldik işte gitmekteyiz dünyasıysa şura
Çığlığını duyup anlamakla seni sana veren çocukluğun
Yürüyünce...Hatırlar mısın? Yürüyünce..
Yürüyünce dahaları anlayacaksın ki;
Ağaçla, toprakla suyla,
çağla çiğdem ve her bir sevgili

Takatinden düşü düşüveren sonbaharın
Her devrilen çilpisinde ismi portakal sarısına söylenen göçmenlik
Biraz....
Ala-bulaya karışır gibi derbederliğirenk körlüğü padişahlığının
Neyyse.....
Oralardan gücünü alıveriyor rüzgar, deeeee dağların tepelerine uzağa

Şu berbat şey
Kuru yerlerde yatmak pahası da olsa kırağıdan döşekte
Yapmışsam eğer ateşler içinde ne yandığıma delildir
Ama şu berbat şey ki biri gider
Durur biri
Biri titrer

Böyledir şu garip halleri yaşamın
Rüzgarın sırtına at biner gibi insanın gönlü ordan oraya
Bir zaman olur
Yeri göğü birbirine katan bozgun alazı silen süpüren
Bir zaman olur
Sever,

İnsan arınabileceği kaynakların yolunu da ilini de bildikce
Eli değidikce insanın herbirşeyden çok kendine,
Aklı gönlü yattıkca kenndine insanın
Arınıp durulanabileceği yaşam kaynaklarına sevgi yurdunu yakın edip
Küçük kusurlardır arada...
İnsan giderken gelirken yolunda toza ve toprağa