Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

Seyfi Karaca

Al atlar...
Doratlar...
Kıratlar....
Dolu atlar....
Şallan kayaların serin su yüzünden yağmur damlıyorken
Uzak yaz çayırlarının kuşlara doğrusu...

Devamını Oku
Seyfi Karaca

İndim bir kuyu dibine
Kuyuya sessizliğin gölgeleri düşmüş diye
Avunmak
Ay ışığı kadar tenha ve yalnız
İn aşağı
Çık yukarı

Devamını Oku
Seyfi Karaca

İyi miyiz...?
Eli iş tutamıyor olsa da bazan yağmurdan
Sırtımızdan sıvazlamıyor olsa eli eksik kalan güneşin
İyi miyiz al birini vur ötekine basmakalıp
Alıp alıp satsa çeşitli dükkan
Yamuk çarşıların tek düzenlik terazisi

Devamını Oku
Seyfi Karaca

Ayva gülenmiş
Nar ağlayan
Sana gelince.....
Sevgilim sana gelince gülmek ağlamak bir bahis
Ömrün hemden bahar olup sevgilim
Yüzün aşk ile güzelleşince...

Devamını Oku
Seyfi Karaca

Yağma desem de yağacaksın nasıl olsa
Nasıl olsa esme desem de eseceksin
Deli gönlüm,
Ey delinin delisi gönlüm...!
Fırtınası tutunca aşka liman olmanın,
Yangını tutuşunca sevmelere çıra çalmanın,

Devamını Oku
Seyfi Karaca

Eğer dalgalandığım her güzellikte durup,
........ sızıverecek olsaydım yorulduğuma
Boğulur kalırdım ben orda
Aşk denizinden br damla diplerde bilmem ne...

Seyfi Karaca.........Mart / 12

Devamını Oku
Seyfi Karaca

Nerden gelirsen gel
Bana varırsın
Bir salkım çiçek gülüşlü yüzünle günçavanlardan
Bir demet koparılmamış iklimin varsa kendi dalında ağarıp kızaran
Hangi mevsimde gelirsen gel bana varırsın
Bir dokunuşluk güneş sıcaklığı varsa koynunda

Devamını Oku
Seyfi Karaca

Divane çağında dertlice tellerde böyle
Ne diyeceğimi bilemiyorum ah dilim dönse büyüsüne kapıldığım hayrana
Açmış yaralı göğsünü gün çavınca döşübağrına aman be aman...!
Yazık olurum demeden
Hiç ürkmeden şıvgından ve korkmadan buzdanayazdan aman be aman...!
Sevgili diye kendi cahil koynunu sığınak etmiş dünya aleme ve sonsuza

Devamını Oku
Seyfi Karaca

Ne bileyim ben
Onu mu saydım, hangi gün hangi yer,
Nerden nereye, nezaman, sebebi kim ve ne....?
Belki..
Çoktan söndü
Tarihinde kandilleri tükenmiş takvimler beni

Devamını Oku
Seyfi Karaca

Çünkü hayat insanla bozulurmuş
Anladık divanelikmiş...
Ay doğunca hani simsiyah dağlar pırıl pırıl yanmaya..
Seher vakti şafak sökünce cıvıldaşan söğütler
Çiğ düşmüş toprağın yükünde mesela arpalar ekinler değirmi değirmen
Her iki yolağzında selvi kavaklar gelin olmuş da

Devamını Oku