Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

Nasılmış havuz keyifleri dedim
Gittim gene su ile güreştim
Yattım o yana, döndüm bu yana
Dışarda
Dünyanın uzak yerlerinde camdan birşeyler kırılıyordu
Kalan açıklıkta sınırı aşkın azad ve ayaz

Çoğul olmak
Kalabalıkların çöplüğünde adsız sayrısız kalmaksa
İşin var aziziazizem işin var..
Sevmediysen
Severek yol aldırmadıysan hayata...Yanmadıysan
Dilediğince ocak olmadıysan ateşi

Doların ateşi..
Orasına elle
Burasını deş, yanını yöresini dürt, üstüne başına dokun...
Doların ateşi neresini nasıl mıncıklarsan mıncıkla ol görüp
Düşmüyormuş ya bir türlü...
Bu hep böyleydi zaten bunda şaşılacak ne var..?

Söylenerek
Sazlanarak
Havalandıysa bizden haber versin zührelere merihe
Nerden nere göçtüğümüzün adsızını
Bahtı yaralı
Tüllü telli turnalar...

Bir anne gibinin
Bütün yoklar arasında hayatın sunduğu en büyük hediyesi
Sefillere batık gözyaşı yağmurluğuna kolkanat gerdiği ömrüyle
Yine de herşeye yeter diye delisine tutunan sevinci
Öyle sevgiliysen güzellerin güzeli sensin gönlü tok
Görüşmesi hoş..

Efendi pozuyla herhangi bir fotoğrafı dondurup kıçında kırbaç vurma eğilimli
Tele traks bağımlısı bayılgan okanın acıbademli ve kalorisi
Gayet yüksek topuklu kalçası kırık motiflere insan azdıran bakkalından toplu-pop
Naklettiği üzere dörtgözle bekleyen sevdikleriyle buluşuvermiş gizsiz kapaksız kaçaklıkta
Ve hayatın insan dönüşüm makınalarının en başta cinnet ciriti koşturan pop kral makinasında
Hidrolüklü pompa dahil dört vitesli otamatik uydur kaydırık hadise

Yaşadıklarını taşınmaz anılarda biriktiren
Yazlık kışlık hüsnükuruntusu onca angarya
Çene çalıp
Kendi durumundan asık suratlar
Ve çatık kaşlar çıkaran alak bullaklılarla
Savsak

Birkaç ağaç
Birkaç mevsim
Birkaç çiçek dal ve gonca
Dört yapraklısdını aramıyordum ben hiç
Sadece birkaç kişi, yolkenarı birkaç adımlık dünya
Aramıyordum ben gökyüzünden öte zirveyi

Pek akıl işi değil zati
Sıfır hata ve türbülanssız teyyaresini uçurmak
O çocukluğun gökyüzünü dörtkoldan kucaklamak isterliğince dümdüz
Evini kendi kuran
Hizmetini kendi gören
Ve hesabını baharca

San düşen gönül bağında buzayazın
Bozgun baharlar güze çalınca karadüzenli sazını
Silinmesi an meselesi solgun yazılar yazar divanında meşkeden gazeller
Tutunduğu dallardan bir dünya bir dünyaya çözülüp
Beti benzi bozbulanık küllere ağarır
Vaktince uyanmak için yarbelasına yeniden