Seyfi Karaca Şiirleri - Şair Seyfi Karaca

Güzellik belki çakıra çalan gözleriyle
İki kaşın arası
Güzellik durgun bir ırmak seyri
Kimine göre kimi yerde esmer
Güzellik dudu dillik ballı badem
Noktacık benlik

Son kalalanlarını silkelerken dallarında zerdali
Saçılmış ay ışıklarından izler sürüp, seni orda bulduğum rüzgara sürgün bağlardın
İkincisiydi,
Ben bahar olup esende senin gül olup açtığın bağlara sesveren yankın
Sesime gelip bir halim gezgin hazan
İkincim sendin...

Ve baktımki
Beni tellal ediyor sessiz harfler topluluğu
Şeyler ve birşeyler pek çok Haziran
Piyanonun içindeki zurna davul
Toprağı yaralayan ve suskunluğunu bozan çekirdekle çitlembik
Trafiğini düzenlemekten gayretiyle başbaşa

Bedeninden yola çıkıp
Ruhunu uyuşturuklarla sapıtarak
Kendisine,
Hemcinsine
Hayatın diğer konuklarına karşı
Oralardan el tutuşup yine kendine varamıyorsa insan

Hangi kapısından dalarsa dalsın
Kapısında karanlık gardiyanı gecelerin uykusuna insan
Yikindiğinde yerinden kalkmayan külçelikler gibi
Hurda hış...
Kendine bir daha rastlamıyorsa paslı zincirlere vurulu
Sabahta....

Her kımıltıdan bir söz
En az da aşk gibi..
Ondülesiz saç tarıyorsa dağ bayır
Ağaçların rengini algın boynunda vebalince eğlenmiş
Ve tuğla taşlı evlerin pencere denginde meraksız kalıyorsa çocuk
Teveğinden koparılmış bir bostan dilimi miktarına hani dediğin

Her Fravunun korkulu bir Musa' sı vardır
Uykularını kaçıran
Rüyalarını orta yerinden bölen kuş tüyü döşeklerde
Çifte dilberler koynunda tepeden tırnağa
İliklerine kadar kuşanmış kapı kulu muhafızlığını
Delik deşik edip

Esasta ucuza patlyan hayatların çok mayınlı ordulaşmasına
Acaip sarsan sallayan yedek parçalarıdırlar
Gördükleri iş esasıyla dikkatleri üzerlerine çeken şimşekli
Hele bir
Uğurlarına çömçelenmiş sahanlık şeylere dokunmaya gör..
Hele bir,

Durakta bekleyen şehrin öğleyin
Demiryollu hozancası köşekapmacalı
Eski sur duvarlarına iz sürerekten kaleden aşağı şıvışıp
Koparılmış yüzylların insan takviminde şaşakalanmış
Ay çiçekleri sarıcalanırdı oysa,gülen yüzünü görünce güneşin
Ambarlıdaki dolunay gecelerinden arta

Gönül handa döne döne
Koparılmış bütün bağlarını ömür günlüğünün
Bilmeyen kelebeğe sorsun ne pervanedir
Aşk ilmeğinde dikiş söken yaranın
Melhem k'arına kara-yanık
İlmine ilmine