Sevmek Bana Kader Oldu

Bir sevdaya ömür verdim, kıymetini bilmedin,
Gönlümdeki ince sızıyı bir gün olsun silmedin.
Ben adını kalbime yazdım, gelip aşkı süslemedin,
Sen gönlümün viranını bir kez dönüp görmedin.

Geceleri yıldız saydım, her biri bir hastalandı,
Bu hasta yüreğimde sensiz yanan bir gece lambası.
Sen baharı başka yerde gül açtıran yağmur damlası,
Bana kalan dört mevsimin adı yalnızlık bahçesi.

Ne kin tuttum ne de öfke, hesabım yok kimseyle,
Sevda dedim, sabır dedim, yürüdüm kendi hâlimle.
Yar dediğin bir ömürlük emanetmiş bu garip gönlümde,
Alan güler, veren ağlar; yazılmış ezelî gül bahçesinde.

Bir gün olur yolun düşer eski gezdiğimiz sokaklara,
Rüzgâr benim sesim olur dokunursa düşen yapraklara.
İçim ince ince sızlar, bir çift namlu vurmuş turnalara;
Çünkü gerçek sevenlerin izi kalır kanayan yaralara.

Şimdi artık adın bende çalınan bir türkü gibi,
Ne söylesem eksik kalır, ne söylesem fazla gibi.
Varsın dünya yansın, sensizlik cehennem gibi,
Yine de beddua etmem; sevdam kalsın tertemiz gibi.

Gün gelir de hatırlarsan, bir eski mektup satırında,
Belki benim ahım eser solgun akşam rüzgârında.
Ben sevgiyi senden değil, Hakk'ın lütfu sandım aslında;
Sevmek bana kader oldu, unutmak nasip olmadı bir daha.

Ömrüm geçer sessiz sedasız, dertle yoğrulan yollarında,
Bir tebessüm saklı kaldı yarım kalan umutlarımda.
Sen mutlu ol, bana yeter dualarımın kıyısında;
Gerçek aşk ölmez derler, yaşar sadık gönüllerde daima.