Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Salım-salxım ümidlərim asılıb,
Əl atıb da bir dərənim yox.Neynim.
Gümanlarım məğlub olub, basılıb
Bir təsəlli göndərənim yox.Neynim.

Yoldaş olub ümidlərim gümana,

Kədərin kamına yetəndən bəri,
Fələyin dediyin edəndən bəri,
Üz tutub Şimala gedəndən bəri,
Əllərim əlinə daha toxunmur.

Hisslərimi tünd rəng ilə yazarım,

Neden yalqız qalıb meşeler şahı,
Qüsseden eriyib, nedir günahı.
Sensiz sinə dolu çekdiyim ahı,
Asdım pencereden duman yerine.

Dözülmez olubdur ürek ağrısı,

Nə olar, məndən incimə,
Qəm calama sevincimə.
Ölüm qol vurub küncümə,
Görürsən ki uduzmuşam.

Fələk yaman dilli oldu,

Hesretin külek tek hey qamçılayar,
Ala gözlsrimden yaş damcılayar.
Qoyma yere düşsün, yığ ovcuna yar,
Acı qeherimi ben udam gerek,
Seni seve-seve unudam gerek.

Getdiyin yollara qurbanam, Ata
Ayrılıq məqamın nə uzun oldu.
Canından ayrılan bir canam, Ata
Ürəyində qalan nə sözün oldu.

Sənsiz bil ki mənim dünyam qaradı,

Ətrafı adamsız, bomboş vadidir,
Çıxmaz ki bir daha tuzu ömrümün.
Elə maraqsızdır,elə adidir,
Qalmayıb əvvəlki duzu ömrümün.

Ya qismət, ya da ki nəsib dedilər,

Baxma qara güzgülərə,
Üzündəki cizgilərə.
Nə oldu ki özgələrə,
Olan mənə oldu, qardaş.

Deyən yenə kəm xanası,

Kəfənin ölçüsü gəlib,
Ağının dilçisi gəlib.
Ölümün elçisi gəlib,
Gedim üzü qaranlığa.

Sona yetibdir zamanım,

ÜZÜ QÜRBƏTƏ

Bir qurumuş kol alıram,
Tikanları bol alıram.
Gecə-gündüz yol alıram,
Üzü qürbətə, qürbətə.