Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Düz çıxmadı ilqarın,
Yaman yağdı ilk qarın.
Özgənin olsun varın.
Yoxuna həsrətəm, gəl.

De, ananın nə suçu,

Duyğular cengellik,keçilmeyir ki.
Yaxşılar içinden seçilmeyir ki,
Ayrılıq il ile ölçülmeyir ki,
Eynidir miladı,hicreti,dünya.

Emr et,dediyini ederem,inan

Qoyub qarşısına körpe uşaq tek,
Hesretin saçıma el de gezdirib.
Şıltaqlıq edende vurub da kötek,
Verdiyi notanı elde gezdirib.

Qadağan eyleyib qonuşmağı da,

Solub yaşıl baxça-bağım,
Yoluna gül düzəmmirəm.
Bürünübdür çənə dağım,
Zirvəsində süzəmmirəm.

Açılmayır bağlı qapım,

Bu oba, bu diyar, ölkə də sənin,
Zülmətdən gizlənən kölgə də sənin.
Günahın çox imiş bəlkə də sənin,
Taleyin amansız şilləsi nəydi.

Dostlar yığışardı,məclis qurardı,

Yenə mənə qəmli baxsa,eybi yox,
Bulaq kimi qəlbə axsa,eybi yox.
Yandırıban məni yaxsa,eybi yox,
Gözlərinin həsrətini çəkirəm.

Bu sevdanın yolunda neynəmədi,

Silinməyir aynası,
Günəş nuru oynasın.
Həsrətinin laylası
Yatızdırar oyağı.

Bilmirəm necə edər,

Dərdi uyuda billəm,
Qəmi ovuda billəm.
Necə unuda billəm,
Ayrılığın dadını.

Vüsal mənlə yollaşır,

Gözlərim yol çəkir səhərə qədər,
Bu yolun yolçusu sən olmalıydın.
Kövrəlib durmuşam qəhərə qədər,
Bu bayram günündə şən olmalıydım.

Həsrətin ulayir sanki yalquzaq,
Yenə dişlərini yaman qıcıyıb.
Nə mənzil yaxındır nə də yol uzaq,
Ayrılıq xəmiri çoxdan acıyıb.