Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Yol üstündə boynun burar uşaq tək,
Xəyalllarla yaşar yalnız kəndimiz.
Əlçatmayan, ünyetməyən uzaq tək.
Darıxar tək-tənlha, yalqız kəndimizş.

Övladları köçüb daha, qayıtmaz,

Düşüb fələyin oynuna,
Təkliyi alıb boynuna.
Qısılıb dağın qoynuna,
O kənd bizim kəndimizdir.

Mələməz qoyun-quzusu,

Dərələr görünər,çən yox olarsa,
Dünya qara geyməz mən yox olarsam.
Yazıqsan,dağılıb sən yox olarsan,
Araz tək daşma gəl,bəndinə qayıt,
Qayıt özünə gəl,kəndinə qayıt.

Kədər boylananda fərəh yox olar,
Gün-gündən qüssə-qəm artıb çoxalar.
Məni öz” Mən”imdən dartıb çıxaran,
Içimdən asılan kəndir kimisən.

Belə yaşamağa dözüm qalmayıb,

Əriyərək gilə-gilə yaşadım,
Göz yaşımı silə-silə yaşadım.
Ay əzizm, bilə-bilə yaşadım,
Öz ömrümü mən kəpənək-kəpənək.

Bir kimsəyə könlünü verməmisən,

XATİRƏLƏRİN

Xəzər tək həsrətdən çağlaya bilər,
Hicranın yolunu bağlaya bilər.
Bir addım səsindən ağlaya bilər,
Yamanca kövrəkdir xatirələrin.

Əriyərək gilə-gilə yaşadım,
Göz yaşımı silə-silə yaşadım.
Ay əzizm, bilə-bilə yaşadım,
Öz ömrümü mən kəpənək-kəpənək.

Bir kimsəyə könlünü verməmisən,

Köhnə, kərpic evimdə,
Yaşayıram birtəhər.
Divarları əlimlə,
Oxşayıram birtəhər.

Eh, bu evdə nə qədər,

Söküb dağıdacaq yollar hasarı.
Özündən çıxanda yollara sarıl,
Boylanıb baxırsan yollara sarı,

Bezmişəm hap-gapından,
İynəsindən-sapından.
Yalan girən qapıdan,
Həqiqət küsər gedər.

İç üzünü açalar,