Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Bezdim artıq sessizlikden.
Uzağammı sehvsizlikden?
Bilirsenmi, sensizlikden,
Ahım göye bülend oldu.

Qem gölünde illenmedim,

Nə uduzar,basılar,
Nə nəfəsi kəsilər.
Göy üzündən asılar,
Salxım-salxım buludlar.

Vüsal saf,həsrət oğru,

Sən xatırla keçmişini, dününü,
Həyatının ən gözəl, şad gününü.
Istəyirəm həsrətinin önünü,
Incə-incə buludlarım bağlasın.

Nədir dosum, sənin dərdin, məlalın,

Alışammaz sönən közüm,
Kədər ilə dolmaz gözüm.
Ürəyimdə vardır sözüm,
Həsrətinlə sına məni.

Başım üstdə duman,çənsən.

Dersən bəkləyirsən məni,
Amma təkləyirsən məni.
Yaman yükləyirsən məni,
Bunca işin arasında.

Ovçusan, ovun qalmayıb,

Sən mənim yolumun ,eh, hamarısan,
Sən mənim telimin meh tumarısan.
Sən mənim könlümün şah damarısan,
Mən kimi sevəcəm de bundan sonra.

Sənsiz qalan xatirələr ağlayır,

Sensizliyin bünövresin,
Kim qazıb, kim qoyubdur?
Bezib daha xatireler,
Göz yaşından doyubdur.

Ellerini vicdanının,

Bu payızın qiyməti yox, qədri yox,
Gecəsində çıxan ayın bədri yox.
Günlərinin öncəsi yox,ardı yox.
Eh, olanlar bu payıza olacaq.

Ulduzlar səmanı hey gümüşləyib,
Bütün yer üzünü göy gülüşləyib.
Soyuq iliyinə elə işləyib

Ətrafa baxanda qəlbi sıxıla,
Ömründən neçə gün bəlkə çıxıla.
Qorxuram baharın evi yıxıla,
Bu payız çinarın kökü kəsilib.

Yaşaram odların ölkəsində mən,