Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Cavanlıqda neçə ürək odlamısan,
Sevgisindən dönüb haqqın aşığına.
Əlli beşi, altmış beşi adlamışan
Yığışmışıq yetmiş beşin işığına.

Bu işığın hər zərrəsi səadətdir,

Bu dünyanın yalanları al-əlvan,
Bu dünyanın xeyir-şəri qoşadır.
Eh, özüyçün böyüyübdür qız-oğlan,
Zəhmət çəkmək, ömür vermək boşadır.

Dayanmışam sükut ilə üzbəüz,

Bu dünyanın yazıları əskidir,
Bu dünyanın yazıları oxunmaz.
Bu dünyanın daş gülləsi əskikdir,
Atsam belə ürəyinə toxunmaz.

Bu dünyanın qorxusu var əzəldən,

Bu dünyanın qaşı qara,
Dağlarının başı qara.
Sanırdım ki masmavidir,
Gözlerinin yaşı qara.

Bu dünyanın derdi çoxdur,

Dalğalanar dənizim,
Saralar ağ bənizim.
Bilirəm ki əzizim,
Sonda bitəcək bu eşq.

Xatirələr qonuşsa,

Ulduzlar semadan yere tökülür,
Kederin daş evi uçur, sökülür.
Bir gözüm ağlayır, bir gözüm gülür,
Bu nece taledir, bu nece, Allah.

Biz qıra bildikmi gören tilsimi,

Ayrılığı belke zaman yaradır?
Sevdalıya niye aman aradır.
Benim kimi qanı yaman qaradır,

Bu gecənin yeri zülmət kahadır,
Bu gecənin axar suyu ilinməz.
Bu gecənin qiyməti çox bahadır.
Bu gecənin göz yaşları silinməz.

Nədən tez saralıbdır mənim sünbüli- süsənim,
Niyə barışmaz oldu tez-tez inciyib küsənim.
Gözümdən göz çəkməyib daim qarşımı kəsənim,
Olacaqdır ulduz tək nurla sayrışan bu gecə.

Intizar içində qalıb qayğılar,
Azalıb əvvəlki hörmət, sayğılar.
Nəğmə oxudacaq bitməz duyğular,
Bu gecə yuxumu qarışdırmışam.