Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Əsdirsə də küləyimi,
Gözdə qoymaz diləyimi.
Boşaldıram ürəyimi,
O, mənim dərd ortağımdı.

Xəyal yol alır haraya,

Yarəb, hayları azalar,
Tanrı payları azalar,
Nədən sayları azalar.
Min namərddən bir mərd yaxşı.
Yaman yağır dərd yağışı.

Dərdin bilinməz huyu ya,
Kim oyana,kim uyuya.
Fələk qazdığı quyuya,
Bir deyil,on kərə düşdüm.

Yaxşıya şeytan demədim,

Yağışdan ayrılıb qara gedirlər,
Geyinib tül kimi xara, gedirlər.
Haradan gəliblər, hara gedirlər,
Zamanın özü tək qərib küləklər.

Xəbər göndərərlər qovaqlar ilə,

Həsrət yaman yağır olub,
Vüsal aciz, fağır olub.
Günü-gündən ağır olur,

Tale yazan yazını pozan varmı,
Bəd röyanı düzünə yozan varmı,
Bu dünyada mənimtək ozan varmı,
Dərd əliylə qəm sazını çalmışam.

Salmadım ki bir özgəyə meyli mən,

Biz ki məşhuri-cahanıq,
Qocalmarıq,çox cavanıq.
Bir ürəkdə iki canıq,
Mən dünyanın,dünya mənim.

Özümüzdə gizlənərik,

Səhərin dan yerinə,
Gedər dəvə karvanı.
Günəşin qan yerinə,
Gedər.Başda sarvanı.

Addımlar qum üstündə,

Bu dünyanın al libası toxunmaz,
Bu dünyanın əlifbası oxunmaz.

Bu dünyanın qaşı qara,
Dağlarının başı qara.
Sanırdım ki masmavidir,

Qapımızı çiskin döyər,çən döyər,
Bir az çılğın, bir azca da şən döyər,
Saçlarımı naxışlayan dən döyər,
Bu dünyanın arzuları bilinməz.

Pandemiya girib indi meydana,