Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Dönerem küleye, addımlayaram,
Hündür binaları, uca evleri.
Daima kederle xatırlayaram,
Sökülen tarixi qoca evleri.

Nə qədər dözsün ürək,
Şəkərlə təzyiq.Əl çək.
Başım üstdə şimşək tək,
Əzrail çaxar, gedər.

Çəkdiz əziyyətimi,

Eşit çəkəcəyim zərbi misalı
Yalın ayaq ilə gəzmə qumasalı.
Tənha , ağlar gördüm şirin vüsalı
Çəkib ayrılığın taxtından saldım.

Düşdüm xoşbəxtliyin şən qitəsinə,

Birce kelme yalan kesdi düzümü,
Haqsızlıqlar saralmış gül düzümü.
Neden bele terk eyledin üzümü,
Qismet oldun namerd xara,tebessüm.

Üreyime akıb-akıb gelmedin,

Gülüşümü gizləyib,
Addımını izləyib,
Zəmanəni bizləyib
Oturmuşam boynunda.

Ayrılıq qəlbə hakim,

Xəyalımda birincimdi,
Dağ başında bir incimdir.
Şuşa mənim sevincimdir,
Təbriz adlı nisgilim var.

Ruh darıxar təndən ötrü,

Başımın üstündə üfüq dayanar,
Günəş əvvəlkindən tezcə oyanar.
Dünyamız, əzizim,nura boyanar,
Sənin bircə qırıq təbəssümündən.

Gözdən uzaq düşüb alagöz yar da,

Gözümü çəkmirəm şehli çəməndən,
Yağışda islanıb şehdə çiməndən.
Gizlətmə əzizim, gizlətmə məndən,
Günəşi güldürən təbəssümünü.

De səni harada, dostum, arayım,
Çağırsam eh, sənə çatmaz harayım.
Bir vaxt uçurduğun palçıq sarayı,
Yeni bünövrədən tikənəm artıq.

Sənin gedişinlə dayanıb zaman,

Qapqara libasda, biçimdəyəm mən,
Qurtarmaq bilməyən biçindəyəm mən.
Sanıram,ovcunun içindəyəm mən,
Həsrət ilə lap təkbətək qalmışam.

Sözümü anlamaz ani qırımdan,