Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Durum ayağına qızıl payızın
Eyilib sarışın zerinden öpüm.
Mehebbet çölünde qalan yalqızım,
Elece alnının terinden öpüm.

Girmisen heyatın dar dalanına,

Üzünü-gözünü bezeyen ağ nur,
Geydiyin gelinlik donundan düşüb.
Kim deyir ferehin göz yaşı olmur,
Eh,öten günler gör nece ötüşüb.

Qapıdan çıxanda boylandın geri,

Bele getirdi baxtım,
Geldi qocalıq vaxtım.
Qardaşın şahlıq taxtım,
Sen başımın tacısan.

Həqiqətdik.Nə səhv, nə də yalandıq,
Vaxtlı-vaxtsız alovlara qalandıq.
Zəmanənin kələyinə aldandıq.
Bilmədik heç bircə qırıq fənd, ömrüm.

Əsəbləri bir atımlıq barıtdı,

Zamanın gözünə ayna həyatım,
Oduna-közünə oynar həyatım.
Elə öz-özünə qaynar həyatım,
Bu zalım dünyanın ocaq çağında.

Uzağam zəhərin ziyan anından,

QOCA DÜNYA
(Qəsbkar ermənilərə və onların havadarlarına)

Qoca dünya, nə baxırsan üzümə,
Igidlərim yenə səf-səf düzülüb.

Seyahet eyledim qoca dünyanı,
Gördüm yaxşısından yamanı çoxdur.
Ziyaret eyledim uca dünyanı,
Sordum söz demeye zamanı çoxmu.

Bembeyaz saqqalın tumarladı da,

O gəlişin hər addımı müəmma,
Bu gedişin sonucunda nələr var.
Yalan-riya başa düşməyir amma,
Həqiqətin arxasınca mələr var.

Qəmi dondura bilməm,
Dərdi sındıra bilməm.
Bir də yandıra bilməm,
Közü sönmüş ocağı.

Ürəyimdə him yeri,

Günəşlənək, aylanaq,,
Payızlanaq, yauylanaq.
Biz keçmişə boylanaq,
Xoş günümüz vardımı.

Mələk yenə seçimdə,