Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Gəzər avara,veyil,
Həsrətə salar meyil.
Dost olma, sadiq deyil,
Kədər qüssə bağışlar.

Ulduzlu guşəliydin,

Qəmli şeir yazırsan,
Mənim kövrək vaxtımda.
Lalələrdə azırsan,
Gün oturub taxtında.

Duman yenə kəşt eylər,

Daha xoş xəyala az-az dalıram,
Qüssədən kədərə körpü salıram.
Sən yada düşəndə donub qalıram,
Yeriyə bilməyir şeir köhlənim.

Bircə anda doyulacaq,
Ancaq tamı duyulacaq.
Ləpələrdən yuyulacaq,
Məhəbbətin qum adası.

Vüsaldan vaz keçilməz ki,

Nədən bilmirəm,ey gül,mənə dost tək qəm olub,
Bunca ömür sürmüşəm mən, fərəh-şadlığım kəm olub.
Başımın üstündə hey şimşək çaxıb,yağış yağıb,
Alagöy didələrim qurumayıb heç,nəm olub.

Intizar günlərində üzüm Tanrıya tutmuşam,

Nədən bilmirəm,ey gül,mənə dost tək qəm olub,
Bunca ömür sürmüşəm mən, fərəh-şadlığım kəm olub.
Başımın üstündə hey şimşək çaxıb,yağış yağıb,
Alagöy didələrim qurumayıb heç,nəm olub.

Intizar günlərində üzüm Tanrıya tutmuşam,

QEM PIÇILTISI

Yalan sözle yar tovlanmaz,
Bir baxışdan qelb ovlanmaz.
Daha bir de alovlanmaz,
Közünde nem pıçıltısı.

Yalan sözle yar tovlanmaz,
Bir baxışdan qelb ovlanmaz.
Daha bir de alovlanmaz,
Közünde nem pıçıltısı.

Yağış ferehi isladar,

Deyilmədi vida tostu,
Boş qaldı ayrılıq postu.
Mən həsrətin köhnə dostu.
Sən hicranın ilk tanışı.

Bağladılar gözümüzü,

Həsrət yallısına süzsəm,
Tacıma dərd qaşı düzsəm,
Ayrılığın gülün üzsəm.
Içimdə bir qəm qaynayar.