Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Buludlardan öndə durum,
Göydə yeni dünya qurum.
Tüstülənir burum-burum,
Dağ çəkdiyi eşmə olar.

Kim deyir axır, sondur,
Əynindəki al dondur.
Görən neçə milyondur,,
Səhərin aşiqləri.

Yerindən enməz olsun,

Çətin ki əvvəlki tək mehriban, şən olacam.
Pastlaşsaq üz çevirən yenə də mən olacam.
Çırpınaraq duracam xəyalların içində,
Məni tanımazlar ki ağappaq qu biçimdə.

Məhəbbətin sultanı, padişahı sən oldun,

Tanrım, səndən özgə, əziz kəsim yox.
Göylər sakit, bir azacıq nəsim yox.
Özü kimi əsrarəngiz rəsm yox,
Bu gecənin sirri nə vaxt açılar.

Yetkinlik yaşına dol,
Nə saral, nə də ki sol.
Gözəl qızım, xoşbəxt ol,
Sən yeganəm, sən birim,
Ay göyçək Cəvahirim.

Görürəm gülüşünün,
Arxasında kədər var.
Sənlə son görüşümün,
Arasında qəhər var.

Göz önündə yaşıl göl,

Sevdan üçün qınanım,
Həsrətində sınanım.
Ölümünə inanım,
Ətri çiçək qoxulum.

Hicrandan qaçışındır,

Soyuğunu isti, bürkü eyləyim,
Ürəyini sözün mülkü eyləyim.
Əbədilik özümünkü eyləyim,
Gəl sənicə keçirdim öz yaxamdan.

Sən həmişə mənə gərək olmusan,

Tapınaq ilahi qüdrətə,gülüm,
Son qoyaq hicrana,möhnətə.gülüm.
Dözməyib əbədi həsrətə,gülüm,
Dağlar da kiçilib təpələnibdir.

Xəzərin boynuna ağ mirvari tax,

Günəş rəsmini boyaya,
Dalmısan şirin röyaya.
Xoş gəlmisən bu dünyaya,
Ay nur üzlü Məhəmməd.

Həyatına işıq doslsun,