Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Ürəyi daş, özü kömür dünyanı,
Çoxdandır ki sözüm hörmür dünyanı,
Nə yaxşı ki gözüm görmür dünyanı,
Zülmətinin qarasına heyranam.

Yorulmuşam, ağac bərələr kimi,

Sən mənimçün pozulmuş
Əhdi-peyman kimisən.
Yuxun tərsə yozulmuş,
Yaman heyran kimisən.

Isti yayda bürkü sən,

Gözümün yaşını silən tapılmaz.
Içimin acısın bilən tapılmaz.
Olmayan sevgini dilən, tapılmaz
Sınıb da tökülər parlayan şüşəm.

Kədərli etmisən duyğularımı,

Bu vətən oğula qalıb,
Intiqam doğula qalıb.
Ilahi, boğula qalıb
Içimdəki hıçqırıqlar.

Yoxam qapı pusmağa ki,

Elə bil xəzinə tapıb keçibdir,
Baharın əlindən qapıb keçibdir.
Payız da dördnala çapıb keçibdir,
Xəzəllə doludur köç qıraqları.

Həsrət nədən mindi qəzəb atına,

Bu gün mənə həsrətin
Qolları bərk sarıldı.
Görcək o zalım qızı
Hicran yaman darıldı.

Sandı ki əbədilik

Min hikmət var torpağında, daşında,
Bəyaz papaq qərar tutub başında.
Oturaraq uca dağın qaşında,
Dəli könül nə xəyalə dalmayıb.

Dostum, pisi baxışından sən tanı,

Mermer pillelerin üstde oturub,
Astaca söykendim daş sütununa.
Şipşirin vüsalı geri ötürüb,
Boylandım gözünün yaş sütununa.

Islandım somsoyuq küleyinden ben,

Mermer pillelerin üstdəeoturub,
Astaca söykendim daş sütununa.
Şipşirin vüsalı geri ötürüb,
Boylandım gözünün yaş sütununa.

Islandım somsoyuq küleyinden ben,

Ayrılıqdan bac alıbdır,
Parlayaman tac çalıbdır.
Nə müddətdir ac qalıbdır,
Bükülüb qaməti,qəddi.

Igid kimin, ərən kimin,