Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Qış kolumu saraltmayıb,
Qar yolumu daraltmayıb.
Güneş meni qaraltmayıb,
Evvelki tek ağam hele.
A dostlarım, sağam hele.

Uzaqdan “Ey”çağırır,
Qəm çalan ney çağırır.
Qoynuna hey çağırır,
Dərə-düzən, dağ məni.

Dünya,dərd-qəmin unut,

Turş eyledin ayranımı,
Ağ ol, dostum, ağ ol, ağ ol.
Tebrik etdin bayramımı,
Sağ ol, dostum, sağ ol, sağ ol.

Al laleler dize çıxar,

Niyə istəyirsən unudum səni,
Göz yaşıyla dolu buludum sənin.
İstəyim, gümanım, ümidim sənin,
Görən arzularsan daha nə, gülüm.

Yolunda min bir cür riskə getmişəm,

Həsrəti qoynuna al
Hicranı oynuna al.
Sevmirsən boynuna al
Tez burax bəhanəni.

Tezliklə qonağım ol,

Görürsen,nece de qem var ünümde,
Ayrılıq yaşayar qara dünümde.
Bilirim,ezizim,en son günümde
Qismetim olacaq şahane ölüm.

Nisgilli könlümü alıbdır quraq,

Indi hardan tapım dağı çapanı,
Göylərə ucalan saray yapanı...
Qapısı kilidli, çoxdan qapanıb,
Könül məkanının sahibi yoxdur.

Fikrimi oxuyur gece nesimi,
Yayar uzaqlara nece sesimi.
Menim üreyimin penceresini,
Denize açın ki sahile baxsın.

Dalğaları üşütməyir,
Qovğaları eşitməyir.
Heç özünü isitməyir,
Bu sahilin işıqları.

Almağa bir can gəzirlər,

Önümdə şahmat
Taxtası vardır.
Mən qalsam da mat,
Ustası vardır.

Fiqurları da,