Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Zülmün öcü batmadı,
Gecə-gündüz yatmadı.
Ömrün gücü çatmadı,
Ölüm qaçırtdı məni.

Nə olar , məni bəyən,

Şütüyür an, dayanmır,
Ağrıyır can, dayanmır.
Görürsən, qan dayanmır,
Yaram üstə tül sarı.

Düşmənlə tanışırsan,

Fələyin sal boyunu,
Kimsə görməz toyunu.
Bu dünyanı oyunu,
Qurulub qumar üstə.

Yuxuları qarışan

Gəzdim təbiət qoynunda,
Gül-çiçəklər umar məni.
Uduzdum tale oynunda,
Müflis etdi qumar məni.

Çopurları xal qayalar,
Tarix təkin lal qayalar.
Həsrət adlı sal qayalar,
Aramızda divar oldu.

Səssizliyim, ünsüzlüyüm

Tumarlayım telini,
Uzat mənə əlini.
Nazu-nemətlər görüb,
Allahım, xoş gün verib
Razı salsın elini.

Zəfər mehi darayarkən telimi,
Necə qaçdı görəndə dağ selimi.
Xarabaya qoyub abad elimi,
Türk yurdunda özünə ev tikəndi?

Şimşək durmaz göy üzündə, çaxmadan,

Fələk neyin qəmli çaldı,
Bizə həsrət,hicran qaldı.
Tale nədən ayrı saldı,
Qoşa uçan quş olmadıq.

Dövlətli deyilsən çox varın olsa
Varlısan ən xoşbəxt diyarın olsa.
Altında qara rəng mirvarı varsa,
Bu qəm dənizinin üstü yamyaşıl.

Nə günə qoydu gör məhəbbət bizi,

Sənsiz ümidimin qapısı bağlı,
Bu qara qıfıla düşmür hər açar.
Sənsiz vüsalın da ürəyi dağlı,
Qalmışıq həsrətin önündə naçar.

Kəsib qarşımızı zalım cəllad tək,