Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Illər yenə çəkir sual-sorğuya,
Eh, daha nə deyim zaman orğuya,
Tezcənə böyüdüm, əsrə doğruyam,
Fələkdən öc aldım, öc aldım Ana.

Dumana qarışdım, sislə yol aşdım,

(Emrah Neroğlunun “Qocaldıq”
türküsüne cavab)
Deyen yene pencereden daş gelir,
Ala gözden xumar-xumar yaş gelir.
Iller ötür, yaş üstüne yaş gelir,

Sözümə acıb gördün ki,
Dözümə qaçıb gördün ki.
Gözünü acıb gördüm ki,
Qocaldın,Sevinc, qocaldın.

Həsrət səni şişman bilib,

Qar nənə tək dağdan enir.
Ağir-ağir qocalığım.
Susur,danışıb dinməyir,
Fağır-fağır qocalığım.

Vəfalıdır mənə yar tək,

Qəlbimiz qəm-kədər yığnağı olub.
Sevgimiz el-oba qınağıı olub.
Tanrının əbədi qonağı olub,
Ən gözəl çiçəyi dərib xatirən.

Burada hekayət, şeir də vardır,
Hər yaxşı insana mehr də vardır,
Min yerə calanan sehr də vardır,
Dünyanın qəribə gözəlliyində.

Yadımda nağıllar və əfsanələr,

Nədən belə itirirəm özümü,
Ürəyimdə saxlayıram sözümü.
Kimdən alım iradəni,dözümü.
Səni görcək ağlım çaşır,qəşəng qız.

Bumudur taleyin günahı, suçu,
Neden xoş günlerin burulub puçu.
Vüsalın nuruna öyreşen üçün,
Ağırdır hesretin hakimiyyəti.

Alıbdır elimden alagöz yarı,

Yaşa dolar sevdiyin,
Gül tək solar sevdiyin.
Bir gün olar sevdiyin,
Gedər qeybə çəkilər.

Gəzmə avarə, veyil,

Boynuma zencirin taxmayacağam,
Göyünün üzünde çaxmayacağam.
Deyib ya deymeyib,baxmayacağam,
Hesretin bağında meyve ekilib,

Neden ben olmuşam eşqine qemxar,