Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Derdin bilinmez huyu ya,
Kim oyana,kim uyuyaa.
Felek qazdığı quyuya,
Bir deyil,on kere düşdüm.

Yaxşıya şeytan demedim,

Meyvəsi soğulmuş bir bağa dönüb,
Qapqara boğulmuş torpağa dönüb,
Küləkdən sovrulmuş yarpağa dönüb,
Ayağın altına düşəcəm bir gün.

Nədən düz çəkmir tərəzi.
Nədir bizimlə qərəzi.
Sağalmaz ki dərd- mərəzin,
Yedi yorğan-döşək ömrü.

Səhralığa gülmü əkdin,

Fələk öz öynunu oynayar yaman,
Ayrılıq, uzaq dur vüsaldan, aman.
Qəflətən küçədə rastlaşan zaman,
Yadıma verdiyin quru söz düşər.

Sən öz saydığın say, fələk nə deyir,

Soldurdun qızılgülümü,
Susdurdun ol bülbülümü.
Sönən ocağın külünü,
Öz başına ələ.düşmən.
Nə bilirsən elə,düşmən.

Harda çapır xəyal atım,
Görünməzdir xəyalatın.
Təkcə sənin xəyanətin
Ruhuma düşmən kəsilib.

Içdin ürəyimin qanını mey tək.
Naləmi qaldırdın göylərə “Hey”tək.
Dayanıb baxırdın üzümə key tək.
Durmusan qarşımda bir düşmən kimi.

Ayrılıq odlayıb yandırır məni,

Silahı şiş uclu qala,
Zirvəsi bir bürclü qala.
Yüz nəfərə borclu qalam,
Bir sən tək düşmən olmaya.

Aramızda tər-təzəsən,

Güllərinə baxım, gülüm
Əvvəlki tək şəndimi.
Mənsiz çəkməyirsən zülüm,
Dörd yanın gülşəndimi.

Eşitmişəm yol ötəndən,

Tufan olar,yel yağışa qarışar,
Çətin vüsal həsrət ilə barışa.
Burda olum ilə yarışa,
Həqiqətlər meydanına düşmüşəm,

Açılmayan bir ovsunam,bir sirrəm,