Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Nə Tanrı işinə əl atıb qarış,
Nə də asi çıxma.Qismətlə barış.
Yığılmır başıma daha dost-tanış,
Necə qeyd eyləyim bu şad günümü?
Sənsiz keçirdiyim ilk ad günümü.

Bilirsin,nece de sensizlemişim,
Xatiren dadıma çata bilmeyir.
Bir uca zirveyem,çensizlemişim
Kederin adıma yata bilmeyir.

Eh,neçe müddetdir ben canıyanmış,

Açdım üreyimin perdelerini.
Ne qeder tamaşa edenim varmış.
Yamanca uzadıb derd ellerini,
Dünyanın sonuna gedenim varmış.

Dolaşıb kederin ayaqlarına,

Sarvanam qəm köçündə,
Yolum keçər biçindən.
Bu qədər dost içindən,
Sənsizliyə tapındım.

Böyümədi günahım,

Sensizliyin ağrısını,acısını
bu gün daha hiss etdim ben.
Yandım,yandım ateşinde,
Yaş ağac tek his etdim ben.
Kimse görmez tüstümü,yox,
Kimse yapmaz büstümü yox.

Xəfif əsən səhər mehi,
Mənsiz olmadı, olmadı.
Ayrılığın qəhər mehi,
Çənsiz olmadı, olmadı.

Hanı sarı qulaclarım,

Yarpaqlanar yaşıl-yaşıl,
Pardaqlanar işıl-işıl.
Çardaqlanar mışıl-mışıl,
Sənsiz qalan xatirələr.

Darıxmışam göy dənizçün,
Su pərisi-Ağ bənizçün.
Ay əzizim, bəndənizçün,
On üçüncü bürc almışam.

Kədərliyəm gündüz-gecə,
Şadlanmaq heç gəlmir vecə.
Bilsən, darıxıram necə,
Gülüm, sənə çatmaq üçün.

Sene doğru gelen yollar,
Gencliyimden keçir, bax.
Uzanıqlı qalan qollar,
Gencliyimi seçir, bax.

Rastlaşmışıq hesretinle,