Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Bir zaman yaşıldı cavanlığım tək,
Indi mənim kimi saralan yarpaq.
Çətin məhv olaraq biz gözdən itək,
Torpağın üstündə qaralan yarpaq.

Yayda yaşar oba dağda,
O eldəcə var olaydım.
İsti gündə Baba dağda,
Əriməmiş qar olaydım.

Dünyada,əzizim, yaxşılıq qalır,
Pis adət insanı hörmətdən salır.
Deyəsən indi də qaraya çalır,
Payızda saralıb-solan yarpaqlar.

Dünya yaranandan közü dəmlidir,

Bu nə gizli ehtiras,
Bu nə aşikar sevgi.
Məhəbbətə etiraz,
Qulaqları kar sevgi.

Yaşasın saf məhəbbət,

Od yandırdı gülünü,
Səpdi yerə külünü.
Beş ilin hər gününü,
Yaşadın ümid ilə.

Qarabağa yürüşdü,

Dərd duyular hey ünündə,
Siyah rəngdir eh, dünün də.
Həsrət isti yay günündə
Yaman üşüdür məni.

Mənəm boş xəyala dalan,

Gecenin ayazı,
Ölümün bəyazı,
Insanın dayazı,
Üşüdür beni.

Astaca esen meh,

Vüsalımın pis gününə güləcək,
Sevincini hicranla tən böləcək.
Sanırdım ki qocalıban öləcək,
Mənimlə bir yaşa dolar həsrətin.

Dəstə-dəstə çöl çiçəyi dərəndə,

DÜNYA ( S.Vurğuna)

Olum ölüm ilə əl-ələ gəzir,
Insanlar içində vəlvələ gəzir.
Yenə od püskürür, zəlzələ gəzir,
Düşmüşük yamanca təlaşa, dünya.

Kaş ki taleyim dəyişə,
Fərəh kədərlə dəyişə.
Az qalıbdır son döyüşə,
Vur zəfərlə başa.könül.
Yaşa könül,yaşa könül.