Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Doğmalar içində tənha və yalnız,
Ümidi, pənahı Tanrıdır yalnız.
Ağacın altında oturub bir qız,
Ürəyi doludur, yaman ağlayır.

Həsrətin acısı gəlməsin asan,

Baxmaginən kipriyinə-qaşına,
Bişirdiyi zəhər kimi aşına.
Özü boyda daş da düşsün başına,
Ayrılığın intiqamı yamandır.

Beynin dediyini ürəyim etmir,
Sənli xatirələr dadıma yetmir.
Könlüm gedirsə də ayağım getmir,
Mən bu ayrılıqdan yaman qorxuram.

Ürəyim üzüldü, zillətə qaldı,

Dövlətli deyilsən çox varın olsa
Varlısan çox xoşbəxt diyarın olsa.
Altnda qara rəng mirvarı varsa,
Bu qəm dənizinin üstü yamyaşıl.

Nə günə qoydu gör məhəbbət bizi,

Yüzdən əllisi var, əllisi hanı,
Gizlini bir sirrdir,bəllisi hanı.
Insanlar dönükdür, fərlisi hanı,
Pislərin oduna gərək yanam mən?

Nadanı qandırmaq olmaz him-cimlə,
Xəyal pəncərəni sən tez hör simlə.
Sallana-sallana gəlir gör kimlə,
Can qurban etdiyin cananın gəlir.

Yamanca göstərir külək özünü,

Məni dəli edən hisslərimdir, bil,
Dünyanı qaraldan hislərimdir, bil.
Can sənin, cəhənnəm pislərindir bil,
Canını qoru sən cananın üçün.

Işıqlı dünyada qar qız olmağım,

Ay qəlbimin sevinci,
Olma qəmin girinci.
Xatirimdə birinci,
Sənin adın dayanar.

Həyatıma yaraşıq,

Hey görüşdüyü,
Cüt öpüşdüyü.
Atəş düşdüyü,
Yeri yandırar.

Yaşam tapmaca,

Seyr elə göydəki ulduzu, ayı,
Yoxdur kainatda Günəşin tayı..
Daha azalmayır insanın sayı,
Bu gecə ulduzlar axmayıb deyən.

Heç zaman sınmasın dostum, qürurun,