Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Heç bilmirəm nə tipsən sən,
Boş olmayan bir cibsən sən.
Deyən, yeni qripsən sən,
Aşkım, məndən aralı gəz.

Nə yaraşır bizə seyran,

Qəfil yerə çökülərəm,
Ilmə-ilmə sökülərəm.
Əl vurma,qəm tökülərəm,
Dərdi həddən ziyadayam.

Dondum hicran şaxtasında,

Təbiət necə də ürək sıxmasın?
Meşənin evini insan yıxmasın.
Tüstüsü zirvəyə çıxsın, çıxmasın
Qalmışam quruyla yaş arasında.

Ümidlər calansın hər zaman xeyrə.

Bol fərəh gərəkdir kədəri yıxa,
Həsrəti əridə, hicranı sıxa.
Nə düşə bilmirəm, nə də ki çıxa
Gözlə qaşın arasında qalmışam.

Dəmirəm ki il ötdükcə paslanam,

Üzümlərin tanış gəlir,
Böylə, kimin öynəsisən.
Düzümlərin tanış gəlir.
Söylə, kimin meynəsisən.

Mənim deyil, sən yadınsan,

Dərdimi tez anlayan,başa düşən yar isrərəm.
İsti bir yay günündə narın yağan qar istərəm.
Su yoxdur,saralıbdır yaşıl bağlarım,nə edim,
Necə əvvəlki kimi bağlarımdan bar istərəm.

Yalnız kədər gətirir sənə sevilmək,ey könül

Vüsalmı hicrin əlacı,
Hicran həsrətin baş tacı.
Çəkdiyim iztirab, acı,
Səndən sonra artdı yaman.

Sərhədləri aşan görüb,

Şirinə acı deyər,
Qardaşa bacı deyər.
Zəmanə acıb deyən,
Yeyintisi artıbdır.

Belə gəlibdir dövran,

Hicranla görüşə ləngiyirsə də,
Vüsalnan döyüşdə “Cəng”deyirsə də.
Gündüzlər bir qədər səngiyirsə də,
Gecələr ağrısı artır həsrətin.

Qapqara zülmətdir arxası,önü.

Sandıq ki fələk laldı,
Yolunu bizdən saldı.
Şeirlər yetim qaldı,
Artdı əzabım, acım.

Qəmi götür aradan,