Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

ALIN MƏNİ

Hərdənbir şimşək tək qəlbimdə çaxır,
Hərdən də sel kimi qanımla axır.
Hərdən də könlümü yaman bərk sıxır,
Alın bu kədərin əlindən məni.

Gece işığını söndürüb gedir,
Bes güneş nurunu haradan alır?
Mehebbet üreyi dindirib gedir,
Nedendir rengini qaradan alır.

Bənövşə kolunu qoparıb getdin,
Torpağı xəyala dalır, əzizim.
Vüsalı özünlə aparıb getdin,
Ayrılıq mənimlə qalır, əzizim.

Hələ dolmayıb ki vəslin səhəngi,

Seni gördüm.Bir anda
Qem-kederim dağıldı.
Darıxmağın özü de
Vazkeçilmez nağıldı.

Dərdini yad anlamaz da,
Səhv etsən heç danlamaz da.
Oyanıb sübhi-namazda,
Ürəyim Allah iləndir.

Yoluma xalı sərmədin,
Mənə gül-çiçək dərmədin.
Bəs niyə salam vermədin,
Vuruldun üzdə xalamı.
Salam Allahın salamı.

Adın qəlbə həkk yaşadım,
Vəslə etdim şəkk, yaşadım.
Sən tez getdin, tək yaşadım,
Qurduğun qəm qalasında.

Ayrılığın fərqindəsən,

Bu dünyanın al libası,
Qızılgüldən toxunub.
Bu dünyanın əlifbası
Çətinliklə oxunub.

Yaşaram dünyanın derdi-qeminde,
Min nale gözlenib eşqin himinde.
Çalırsan könlümün sarı siminde,
Yazığam, yanıqlı gel çalma, qardaş.

Tenha xatireler yaman üşüdü,

İnsanlığın naxşı idin,
Uzaqlara baxşı idin.
Arada bir yaxşı idin,
Dedik ölüm sovuşdu.

Çox istəyirdim xətrini,