Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Bircə yol keçmişə baxmayan insan,
Sənin heç vicdanın sızıldamadı.
Həsrətim yandırıb yaxmayan insan,
Könlün qəm nəğməsi mızıldamı?

Elə ilk andaca əhdini dandın,

Xəyal tək hər yerə səpələnmişəm,
Torpaq tək bərkiyib təpələnmişəm.
Yenə də coşuban ləpələnmişəm,
Gölüm, sabahın xeyir.

Deyirlər, gülənin vardır min dərdi,

Sabah mənim ad günümdür,
Həm özəl,həm yad günümdür.
Bu günümdə xatırlaram itirdiyim insanları,
Niyə yoxdur zəmanədə bircə qırıq insaf barı.
Istəyərdim atam olsun,anam olsun yanımda,

Deyən tökülüb kalın,
Qaralıb üzdə xalın.
Başaçıq, ayaqyalın,
Sabah-sabah gəzirsən.

Yoxdur qəmə tabı da,

Tanıdıblar pis səni,
Qaraldıbdır his səni.
Sənlə bağlı hissəni,

Mehriban insan, gözəl ana, qayğıkeş nənə,uzaq səfərlər
vurğunu dostum Solmaz xanıma zarafatyana şeir

Dünyanın ən soyuq qütbündə azaq,
Bizə təsir etməz nə soyuq, sazaq.

Bağrıqan laləli düz göndəribdir,
Dərd-qəmi bir deyil,yüz göndəribdir.
Mənim tək sevgidən üz döndəribdir,
Səmtinə əsməyir səmt küləkləri.

“Bayatı-şur”icinə,
Düşmüşəm nur icinə.
Ləl-cəvahir içinə,
Sol zümrüddür, sağ almaz.

Ölləm rəqib gəlməsə,

Qış kolumu saraltmayıb,
Qar yolumu daraltmayıb.
Güneş meni qaraltmayıb,
Evvelki tek ağam hele.
A dostlarım, sağam hele.

Uzaqdan “Ey”çağırır,
Qəm çalan ney çağırır.
Qoynuna hey çağırır,
Dərə-düzən, dağ məni.

Dünya,dərd-qəmin unut,