Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Dumandır, çiskindir solum-sağım da,
Qar çoxdan əriyib uca dağımda.
Sənin məhhəbətin könül bağımda
Uzaqdan uzağa uydu,qayıt gəl.

Uçub qaçar düzəcən,
Batar şehə dizəcən.
Artıq sayır yüzəcən,
Rəqəmləri çox sevir,
Yusif məktəbə gedir.

Ikiyə bölüm,
Içim və çölüm.
Burnuma ölüm
Qoxusu gəlir.

Keçmiş gününə,

Demə mənə zalım ovçu,
Mən ki ovuma qıymadım.
Görmürsənmi ay qoruqçu,
Onu yaralı qoymadım.

Bilirəm ki özgə, yaddım,

Qoydun zülmün binasını,
Öldürdün eşq sonasını.
İtiribdir menasını,
Gülüm, heyat –yaşam indi.

Çatılıb qemden qaşlarım,

Güllər solub qəhər-qəhər,
Külək yolub kəhər-kəhər.
De, nə olub səhər-səhər,
Tökülüb qaş-qabağın.

İgidlerim halay vurar, say-seçmez,
Ümidlerim alay qurar, yay seçmez.
Buludlarım lay-lay durar, ay keçmez
Tanrı meni yaxasından keçirdib.

Min suala tekce kelme cavab yox,

Xəyalən andığımın,
Oduna yandığımın,
Pəhləvan sandığımın,
Boyu bir qarış çıxdı.

Köhnə paltar təzə kimi geyilməz,
Acı xəbər birdən-birə deyilməz.
Söyləyiblər :”Polad sınar, əyilməz”,
Sən ay dəmir, yaxşı əyil, yaxşı sın.

Məhəbbətim dalğalı Xəzər olub,

Haray-maray salsa da,
Yerin bağrın dəlsə də,
Suyu güclü gəlsə də,
Kanal çay olmadı ki...

Zülmətdə ağrasalar,