Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Gələ bilməyirəm,yol uzaq olub,
Qış gəlib,qar yağıb,eh, sazaq olub.
Sənsiz tənha qalıb, yalquzaq olub,
Qanadlı kəpənək mələyin sənin.

Gah məşriq olmusan, məğrib olmusan,

Heç soruşma niyə, neçin
Könülm sevdiyini seçir.
Günlər gəlir, illər keçir,
Qocalar heç uşaqlaşmır,

Yarəb, yara yetir məni,

Heç nəyin üstündə tufan qoparır,
Yaşarır əsəbdən gözüm üstəlik.
Başımı-beynimi arvad aparır,
Hələ bir sənə də dözüm üstəlik.

Hardasan , darıxdım, hardasan zalım,

Layiqsen en böyük şöhrete, taca,
Çün qalib gelmisen her ehtiyaca.
Başımın üstünde aram, astaca.
Göyde süzen ruhun eşidir meni.

Könlümü oxşayır axan su sesi,

Özgəyə yar sevdiyim,
Kədər, qübar sevdiyim.
Sözümü, kar sevdiyim.,
Eşidirmi görəsən.

Uçub getdi dünlərim,

Sözün ocağıma köz gətirmişdi,
Səhv də etməmişdi, düz gətirmişdi,
Səni gözlərimə yaz gətirmişdi,
Gözümdən qəlbimə düşürtdü payız.

Gūnūmū gödəldi,yolumu kəsdi,

Ayrılıqdan göynəyirəm,
Dodağımı çeynəyirəm.
Özgələri neynəyirəm,
Yarəb, özün eşit məni.

Söz yazar qızıl lələyim,

Oxuyar sarı simdə,
Gah zildə, gah da bəmdə.
Təkcə mənim qəlbimdə
Yaşıyan xatirələr.

Bu kainat çox böyük.

Yenə qəm qoxuyur buludlu hava,
Qurtarmaq bilməyir həyatla dava.
Içimdə sənsizlik salmışdır yuva,
Eləcə ruhumu daşıyır bədən.

De, hardasan simurq quşu,
Qocalmışam , gedib huşum.
Eh, necə eyləyim nuşu,
Aram-aram üşüyürəm.