Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Dağdan şəlalənin gur səsi gəlir,
Elə bil zamanın nəğməsi gəlir.
Payızın ətirli nəfəsi gəlir,
Pəncərə-pəncərə gördüklərimdən.

Açıb sabahlarını,
Görüb pənahlarını,
Sevib günahlarını.
Asıldım göy üzündən.

Həsrətdən qəlb üzülər,
Al dodaqlar büzülər,
Yaş yağış tək süzülər,
Sən mənim göz ağrımsan.

Qayıdarmı, de, o çağ,

Yaman düşüb gözdən uzaq,
Hanı mənim məhəbbətim.
Kəsər bizi şaxta, sazaq
Tanı mənim məhəbbətim.

Heç bilmirəm nə diləyim,

Dərdin gülünü üzərik,
Həsrət gölündə üzərik.
Gəl yandıraq biz üzərrik,
Eşqimizə göz dəyməsin.

Yenə fikrə dalmısan sən, a dünya.
Qəmdən körpü salmısan sən, a dünya.
Gör nə günə qalmısan sən, a dünya,
Qartalın yerinə sar göz dikibdir.

Gülsən təbəssümüm yelə dönər ki,
Ağlayıb hürdürmə hicran itini.
Dünya məhvərindən elə dönər ki,
Axtarıb tapmazsan öz orbitini

Qıyma həsrətindən solub-saralım,

Nə qədər ki uşaq idi,kiçik idi nə qədər,
Arzuları ürəyində mışıl-mışıl yatmışdı.
Asimana çatan ürək bəxş etmiş ona qədər,
Röyalarda ümidlərin gül ətrinə batmışdı.

Yuxularda buludların üstü ilə uçardı,

Şıltaq xatirələr qapımı döyür,
Gah da pəncərədən girir gizlicə.
Hərəsi bir yandan özünü öyür,
Qəlbimin kodunu qırır gizlicə.

Ilk dəfə səninlə tanış olanda,

Yerə düşüb gözəl gülüm,
Əlim çatmır götürəm.
O gül mənim özəl gülüm,
Sinəm üstə ötürəm.

Çəkərək hər qayğısını,