Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Eh, şümşad barmaqlar çalanda udu.
Sanırsan cənnətin nəğməsi budur.
Elə bir sehirdir, elə bir cadu,
Yatıram deməklə yuxun maq olmaz.

Ocağı közünlə yandırasan ki,

Zülmətdə ağ görünən,
Nurda gözəl görünər.
Kaş ki bütün dünyamız,
Bəyaz nura bürünə.

Biz də gözəlləşərək,

Ağ yelkənli qayıq olub,
Keşiyimdə sayıq olub.
Taleyimə soyuq olub,
Üzü-gözü sızanaqdır.

Dünya nənə hana qurmuş,

Inamımız yox sabaha,
Ümidim bir tək Allaha.
Çəkə bilmirəm qəm daha,
Nə taqət,nə dözüm qalar.

Saf arzular qəlbindəki,

Ayrılıq həsrətdən eşq uman kimi,
Dalğalar sahiləşən cuman kimi,
Hələ çəkilməmiş ağ duman kimi,
Getdiyin yolların tozuna qurban.

Qulağıma gəlir yenə.
O illərin sədası.
O nəğmələr tanış mənə,
Olduq onun fədası.

Qəlbə batdın tikan kimi,
Itdin qara məkan kimi.
Püskürdün sən vülkan kimi,
Ümidimi kül eylədin.

Hey coşdurdun dənizimi,

Birgə baxaq həqiqətin gözünə,
Salam verək səadətin özünə.
Gəl su tökmə məhəbbətin közünə,
Odunu söndürüb külnən oynama.

Çəməndə bitibdir bağriqan lalə,

Özgürlüyü su kimi, çörək tək yeyib keçir,
Kimdənsə asılılığı bilir çox eyib, keçir.
“Mən özüm müstəqiləm”-elə hey deyib keçir,
Azadlığın beyninə qul olan duyğularım.

Səbr diləmək gərək saçını yolanlara,

Fələyin əlində qalıb boxçası,
Heç işə yaramır altun-axçası.
Daim ətir saçar sevgi baxçası,
Leylilər, Şirinlər gül olub burda.

Ayrılıq dövrani-gərdişə dönüb,