Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Addımların yavaş-yavaş atılar,
Körpə təki..Sanki bircə yaşın var.
Nədən yenə qara qaşlar çatılar,
Iradənlə bərabər yaddaşın var.

Insan oğlu adamlıqdan xəbərdar,

Ala gözü xumar idim,
Sarı teli tumar idim.
Dümdüz idim, şümal idim,
Etmə kələ-kötür məni.

Neynirəm ipək qumaşı,

Ilğımı çay sanan gülüm,
Yad oduna yanan gülüm.
Sevgisini danan gülüm,
Vicdanını itirmə sən.

Şərik ol qəm çağlarıma,

Əcəl suyun bir şərbət tək içərəm,
Yolundakı tikanları biçərəm.
Uğrunda mən şirin candan keçərəm,
Sən də mən tək eşq yolunda öl görüm,
Kədərini,sevincini böl görüm.

Könlümdə od qaladan,
Şaxtada buz yaladan
Gələn dərdi-bəladan,
Ötür məni, ötür sən.

Əhdi dana bilmirəm,

Ayrılıq solan yerdə,
Yar gözü dolan yerdə.
Toy-nişan olan yerdə,
Şən musiqi yüksəlir.

Bu dünyadan alamayıb kamını,
Onunçun da suçlu bilir hamını.
Fələk yaxşı qırlamayıb damını,

Çətin məni eşidəcək,
Səsli-küylü toydu payız.
Ağacları üşüdəcək,
Yarpaqları soydu payız.

Vurğunudur macəranın,

Açıb sabahlarını,
Görüb pənahlarını,
Sevib günahlarını.
Asıldım göy üzündən.

Hanı gözəl çağların,

Fərəhdən ürəyim dağa dönübdür,
Həsrətin kədərli nuru sönübdür.
Allahım, könlümə sevgi qonubdur,
Yurd-yuva arayan göyərçin kimi.

Ruhuma sarılır zaman küləyi,