Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Kim duya bilər ki həyacanımı,
Ağrılı, həm də ki şirin anımı.
Şüası isitməz soyuq canımı,
Günəş də mənim tək deyən qəm çəkib.

Küləyin işinə meh qarışmayır,

Gözümdə göz yaşı dayanmaz daha,
Qəlbimdə məhəbbət oyanmaz daha.
Təbiət min rəngə boyanmaz daha,
Bir kimsəm yox mənim qəmdən savayı.

Vüsalım hicranın nuşu.
Başdan alıb ağılı,huşu.
Qanad çalmaz könül quşu,
Həsrətin asimanında.

Bu imiş tale naxışı,
Yağdı dərd-möhnət yağışı.
Tez gəldi ömrün sərt qışı,
Yer-göy ağ qara bələndi.

Sənsizlikdən qəlb nəm çəkdi,

Bu yolu sanma ki özüm seçmişəm,
Tanrı buyruğuyla şərbət içmişəm.
Indi fərəhimdən libas biçmişəm.
Qismətim kədərdi, qəm idi əzəl,

Gəlməsin ömrümə bir daha qar-qış,

Aran olmaz yaylağım,
Qurumaz söz çaylağım.
Mənim şeir oylağım,
Münbitdir zəmi kimi.

Qızlar çöldə qu tək süzür,
Tellərinə çiçək düzür.
Buludlar içində üzür,
Çölüm, çənin bu çağında.

Açı xəyala dalıram,
Çiçəkdən naxış salıram.
Yerimdə donub qalıram,
Həsrətindən üşüyəndə.

Yel tək çapa bilmirəm ki,

Dünya, sənə sirdaş gəlir.
Ən yaxın dost, qardaş gəlir.
Yaşın üstünə yaş gəlir,
Qəmlənmə, Sevinc, qəmlənmə.

Bilinməz düşmənin huyu,

Qəmli şeir yazırsan,
Mənim kövrək vaxtımda.
Lalələrdə azırsan,
Gün oturub taxtında.

Duman yenə kəşt eylər,