Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Bu nə xəstəlikdir, bu nə azardır,
Elə qürrələnir, sanki Sezardır,
Pisindən Allahın özü bezardır,
Qurbanam dostumun yaxşısına da.

Bitib-tükənməyən arzularımın,
Ilki də sən oldun, sonuncusu da.
Taleyin qaranlıq yazılarını,
Oxudun.Anlaşmaz onuncusu da.

Özlədim,bilirsən, özlədim yaman,

Neyçün gedən karvana,
Qoşulmadım ,İlahi.
Hicr olmayır kar mana,
Quş olaydım, İlahi.

Yara namə yerinə,

Olmasan sönəcək parlaq günəşim,
Mində bir zərrəsi qəlbimə hopar.
Sənin şərəfinə yaylım atəşi,
Mənim şərəfimə alqışlar qopar.

Səni son mənzilə yola salanda,

Çəmən böyük gəbədi,
Önümə kim saldı ki.
Səndən mənə əbədi,
Xatirələr qaldı ki...

Itirmişəm özümü,

Bir məclisə yaraşıq,
Öz sazına yar aşıq.
Dağa düşər gur işıq,
Qarda azan vaxtıdır.

Sanki “Segah”,sanki “Şur”,

Çiçəklər həsrət qoxur,
Ayrılıqdan oxur.
Qəlbində hicran xofu,
Işləri saz gəlməz ki.

Fələk tezcə gələr fərmanı ilə,
Təbibim yetişər dərmanı ilə.
Bəzən ürəyimin al qanı ilə,
Bəzən göz yaşıyla yazılır şeir.

Əzrail planı elə qurdu ki,
Sözünün üstündə elə durdu ki...
Sonunda möhürü elə vurdu ki,
Bir kəlmə qırmızı “Yaşa” yazmadı.

Gün-gündən quruyan gölümü gördüm,

Hər baxanda gərəyimə,
Atəş düşər ürəyimə.
Ox saplanar kürəyimə,
Görəndə bəyaz telləri.

Ev üstə göyərçin qonar,