Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Nədəndir gözlərim yaş ilə dolu,
Nədən ürəyimin həniri gəlməz.
Nədəndir sözlərim “kaş” ilə dolu,
Kimsə sevdiyinin yerini verməz.

Qəmlidir bir zaman gülən baxışın,

Yavuq qoymaram həsrəti,
Getsin hicranına yaxın.
Qalxmayıb ki hərarəti,
Əl vurub alnına baxın.

Qovuşsunlar bir-birinə,

Hicrandandır,həsrətdəndir qorxumuz,
Elə geri fırlandı bəxt çarxımız.
Böyümədi,enləşmədi arxımız,
Arazlaşıb Kürləşmədi,neynəyim.

Qəlb ağacım libas geyib xəzəldən,

Sirrimi demərəm aynaya, bilər,
Danışsam yer-yerdən oynaya bilər.
Ürəyim doludur, qaynaya bilər,
İçimi tökməyə şer ver, İlahi.

Qocalıq qapını döyübdür daha.

Bu soyuq küləklər əsir haradan,
Bəzən seçməyirəm ağı qaradan.
Sənə yalvarıram uca Yaradan,
Qorxulu etmə gəl uyğularımı.

Astaca bivəfa dostu yanladım,

Biz günəşin zərrəsindən yarandıq,
Gilavarın əlləriylə darandıq.
Gecə zülmət, gecə yaman qaranlıq,
Aydınlığı gətir mənə, ay qızım.

Ürəyim doludur yüz arzu, kamla.

Külək sənin adın yaya,
Eşqimizin odun yaya.
“Mənlə birgə o dünyaya,
Gedək”-dedin,getmədimmi.

Qında kəsər qılıncın da,
Islanmaz ki balıncın da.
Durmuşam yol ayrıcında,
Sənə gedim, ya getməyim.

Sən bir sevda müfəttişi,

Uca boyunu görməyə,
Gözəl soyunu görməyə,
Sənin toyunu görməyə,
Mənim ömrüm yetməz, quzum.

Istiliyin, sazaqlığın,

Alışmayan közsən ki,
Dili acı sözsən ki,
O qədər acgözsən ki,
Gözünü sarmış yemək.

Dərdin evin yıxmısan,