Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Uzatsam əllərim çatarmı sənə,
Əğyar öz kəməndin atarmı sənə.
Kainat sevincin satarmı mənə,
Tökülsə qəm-qüsəm selə, yaxşıdır.

Günəş gedər batmağa,
Muradına çatmağa.
Gecə rahat yatmağa,
Verirsən aman, qızım.

BÜLEND OLDU

Bezdim artıq sessizlikden.
Uzağammı sehvsizlikden?
Bilirsenmi, sensizlikden,
Ahım göye bülend oldu.

Nə qədər girsən də mələk donuna,
Əlvan rəng qatsan da qara tonuna.
Gecikdin qərinə.Ömrün sonuna,
Sən adlı nöqtəni qoymuşam artıq.

Su basmış torpaqda him olduğunu,

Qəlbdə ucaltdıb büstünü,
Yaşayarıq tən,ağlama.
Alsa başının üstünü.
Duman,çiskin,çən ağlama.

Bel bağlayıb mərhəmətə,

ALMA, QARDAŞ

Yaşaram dünyanın derdi-qeminde,
Min nale gizlenib eşqin himinde.
Çalırsan könlümün sarı siminde,
Yazığam, yanıqlı gel çalma, qardaş.

Çox çətin əvvəlki tək mehriban, şən olacam.
Pastlaşsaq üz çevirən yenə də mən olacam.
Çırpınaraq duracam xəyalların içində,
Məni tanımazlar ki ağappaq qu biçimdə.

Məhəbbətin sultanı, padişahı sən oldun,

Sən mənim ömrümün zülmət guşəsi,
Mən sənin ömrünün nurlu çağıydim.
Sən mənim ömrümün solmuş meşəsi,
Mən sənin ömrünün gur ocağıydım.

Bir bağrı qaralan al rəngli lalə,

Həsrətimdən rəngin solsa,
Qara gözün yaşla dolsa,
Gülüm, gizlicə də olsa,
Görüşə gəl sən bu gecə.

Qopdu tufan, yene yağdı yağışlar,
Hava soyuq, vüsalın harda qışlar.
Alnımdakı derin-derin qırışlar,
Ezabımın acısıymış sen deme.