Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Miras çoxdur, sələf tək,
Dayanıb naxələf tək.
İş dolaşıq kələf tək,
Daha çözüm qalmayıb.

Valı oxudub tərsinə,
Hicran gəldi sinə-sinə.
Çəkdi bəyaz sinəsinə,
Dağlar sözümü apardı.

Ötürüb gecənin qaranlığını,
Itirib həsrətin toranlığını,
Öpüb məhəbbətin şoranlığını,
Qaldırıb qoymuşam gözümün üstə.

Hər kiçik zərbədən qaralır qanım,

Ay yellənib gedən qız,
Dediyini edən qız,
Incimisən nədən, qız
Getmə, sənə sözüm var.

Baxan deyər dövlətində kəmin var,
Həyatında gizli-aşkar dəmin var.
Göz yaşında dünya boyda qəmin var,
Gülüşündə bir atımlıq söz yeri.

Vəslin qapısı sürgülü,
Açılmaz ki heç bir gülü.
Baxırsan yarımürgülü,
Kölgə düşüb gözlərinə.

Eşqin döngə-dalanı yox,

Qəm-kədər aralanır,
Ayrılıq yaralanır.
Sonadək sıralanır,
Dualar gül düzümü.

Alıb dəstəmazımı,

Şükür eyləyərəm, hara düşsəm də
Baharda borana, qara düşsəm də.
Nə qədər çətinə, dara düşsəm də,
Tanrım, azaltmaram dualarımı.

Baxçanı qızdırır,bağı qızdırır,

Tellərim daraq-daraq,
Aradım soraq-soraq,
Xatirəm varaq-varaq,
Kitab kimi oxunum.

Saçını dara, qalsın,

Güneşin nurunu pay edir payız,
Yayı da özüne tay edir payız.
Sanki benim üçün toy edir payız,
Yarpağı şabaş tek başıma tökür.

Çetin ki ayrılıq kamına yetsin,