Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Çağir, gülüm, şeriyyetde ustanı,
Yazılacaq bir mehebbet dastanı.
Eşitmişdim ikinci bir genclik var,
Bu heyatda ne rahatlıq, dinclik var.

Sen sevirsen ömrün yarı yaşında,

Sən mənimçün pozulmuş
Əhdi-peyman kimisən.
Yuxun tərsə yozulmuş,
Yaman heyran kimisən.

Dara düşsən məni çağır,
Bu ayrılıq yaman ağır.
Fikirlərim sakit, fağır,
Astaca ötür beynimdən.

Dar günümdə bir saman ver,

Ağrıyır ürəyim,dərdi var yenə,
Həmişə qəm-möhnət gətirdin mənə.
Baxma telimdəki bəmbəyaz dənə,
Gəl ki ürəyimin fərmanısan sən.

Gah bikef oluram,dəmli oluram,

Dalğaların hücumuna məruz qalan sahil kimi.
Bilənlərin acığına yanlış çalan cahil kimi.
Yer üzünə tək-tək gələn alim kimi, dahi kimi,
Lovğalanma.

Danışıb da dindirmirəm.nədən məni səsləyirsən,

Dalğaları əyir məni,
Göy suları deyir məni.
Ləpələri geyir məni,
Dənizin qırağındayam.

Sənsiz keçməz bir dəqiqəm,

Gəlib çatdıq sonunaca, nəhayət,
Bizə xoş gün bəxş etmədi məhəbbət.
Budur məni üzən acı həqiqət,
Gözdən uzaq könüldən də iraqmış.

Zalım dünya sənsiz dardır. əzizim.

Dağlar, yoxdur eşməndən,
Buz bulaqı çeşməndən.
Mütləq qarı düşməndən,
Intiqam alınacaq.

Çiçək bitər düzündə,

Heç zaman gecikmə görüş yerinə.
Qızılı işlətmə gümüş yerinə.
O qara gözlərdə gümüş yerinə,
Qüssə-kədər gördüm,qəmi-dərd gördüm.

Arayıb axtardım şaman insanı,

Güzgüləndim, süsləndim,
Çiskinləndim,sisləndim.
İliyədək islandım,
Mavi yağışın altda.

Mən ki gözəl pəridim,