Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Oynama köz həyatıynan,
Tanınma söz boyatıynan.
Şeirnən, ya bayatıynan,
De, səni necə ağlayım.

Fərəhimi bölürəm ki,

Fələk düşmənin hamisi,
Qara rəngdədir hamısı.
Dörd tərəfi şər kabusu,
Dünya necə çıxsın yasdan?

Odlan köz həyatımdan,
Ocaq, köz həyatımdan.
Səni öz həyatımdan
Necə silim axı mən.

Şərin ölmədiyini,

Mən niyə beləyəm, mən niyə belə,
Örtübdür üzümü çən niyə belə.
Tez düşdü telimə dən niyə belə,
Həyat saçlarımı qüssədən hördü.

Hicran oxşar bir riyasız mələyə,

Gördüm gözlərində mən bü gününü,
Göylərə ucalan səssiz ününü.
Sənin işıq saçan təbəssümünü,
Öpüb gözlərimin üstünə qoydum,

Necə söz açmayım ilk görüşündən,

Ilahi, sən özün xeyirliyə yoz,
Gördüyüm qapanlıq,soyuq yuxumu.
Qismətin yazdığı çətin bəxti poz,
Sən özün dəf elə bunca qorxumu.

Yol getməm naşı ilə,
Söz der göz-qaşı ilə.
Gözümün yaşı ilə

Etmə mənə belə zülüm,
Açılmamış solar gülüm.
Yannam,qalar təkcə külüm,
Mənsiz necə yaşayarsan.

Qəm əlindən qaçıb getsəm,

Ayrılıq-çekilmez melal,
Aşiqlerin dostu-hilal.
O qeder verdin ki sual
Islanmış cüceye döndüm.

Mekan quraq Qaf dağında.

Hanı rahat, gözəl çağ,
Fəlakətlər edir ağ.
Neçə milyon il qabaq,
Dünya necəymiş görən.

Dinləri ayırmışlar,