Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Bu yol gedir görən hara,
Çəkməyin siz məni dara.
Dünyanın bir üzü qara,
Biri ağdır, deyirlər.

Övlada şərbət içirmək,

Savad nədir, bircə hərif qanmayır,
Nə çətindir ayrılığı oxutmaq.
Aravuran yalançıdır, danmayır
Mənə qalır vüsalımı ovutmaq.

Asta-asta göz yaşını silirəm,

Savad nədir, bircə hərif qanmayır,
Nə çətindir ayrılığı oxutmaq.
Aravuran yalançıdır, danmayır
Mənə qalır vüsalımı ovutmaq.

Asta-asta göz yaşını silirəm,

Güclünü görende yüz yere sınan,
Nolar, zalım kimi bir defe qınan.
Sen mene çox zülm etsen de inan,
Heyata baxışım deyişmeyecek.

Günəşin gözündə qara eynəyi,
Ayın da önünü buludlar kəsər.
Görürsən ayrılıq mehi neynədi,
Qalmadı işıqlı ümiddən əsər.

“Ümid sonda ölür” deyib atalar,

Gül əkmişəm cərgə-cərgə,
Yara qismət ola bəlkə.
Qaranlıqda qara kölgə,
Sürünür ağ duman kimi.

Güllərin üstünü qar alıb gedib.
O gözəl təbiət saralıb gedib,
Qaranlıq guşəyə gedib çıxaram,

DUMAN OLACAM

Ölümü ötürüb yaşa qoyacam,
Zülümü götürüb daşa qoyacam.
Gülümü getirib başa qoyacam,
Hicranı saçından sürüyeceyem.

Ölümü ötürüb yaşa qoyacam,
Zülümü götürüb daşa qoyacam.
Gülümü gətirib başa qoyacam,
Hicranı saçından sürüyəcəyəm.

Vüsala əbədi qulam mən daha,

Sübh tezdən oyanırsan,
Al rəngə boyanırsan.
Önümdə dayanırsan.
Əzizim, göz yuman tək.

Günahımı bağışla,