Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Qəm-kədər içində daim azıram,
Göz yazı tökməyə hər an hazıram.
İlhamım gələndə şeir yazıram,
Bu həvəs bir özgə həvəsdi, gülüm.

Qartallar hər zaman yerə enməyir,

Tanrının gündüzündə,
Lalə yığdım düzündə.
Elə bil göy üzündən,
Ulduz düşdü qəfildən.

Nağılın yüyrəyinə,

Uşaqken atamız neler alardı,
Gelen günü anıb fikre dalardıq.
Indi maşınlardır, arabalardır.
Daha dövletimiz deve, fil deyil.

Ayrılıq ən uzaq qitəsidir ki,
Ölümsə görünməz nöqtəsidir ki...
Fələyin amansız diqtəsidir ki,
Günü-gündən artır qəfil ölümlər.

Könlündə dünyaya nifrəti olar,

Günəş sübh tezdən oyanır,
Yer-göy nuruna boyanır.
Özünü adam sayanın,
Sən üstünsən çoxusundan.

Gah sevilib, əzizlənib,

Baxdıqca əl işinə,
Rəsm bəhərə döndü.
Sevindim gəlişinə,
Sevinc qəhərə döndü.

Fəxr etdim cəlalınla,

Qara gözlərinin işığında men,
Inan,yol gederem sehere kimi.
Arada mesafe zaman ilə ten,
Uzanar rayondan şehere kimi.

Qüsseden,kederden kökelirem men.

Ayrılıq həsrəti qəlbini yaxır,
Hicranın kədəri göyündə çaxır.
O qara gözləri ümidlə baxır,
Görəsən nə duyur kəhər içində.

Haqq təməli qoyulub,
Səs-səmiri duyulub,
Yağış yağıb, yuyulub
Qəlbimin küçələri.

Həri almaq istəyib,

Ürəyində min bir halət,
Gözlərində kin və nifrət.
Çün qalmayıb daha taqət,
Bədənindən can ayrılır.

Uçmaq üzrə könül quşu,