Sevinc Arzulu Şiirleri - Şair Sevinc Arzulu

Payız, donun xəzəldir,
Sarı rəngi özəldir.
Ayrılıq nə gözəldir,
Telini kim darayıb,

Ölçüsüyük zamanın,

Nə işim var bu soyuqda, sazaq da,
Qar-yağışda hələ yolu azaq da...
Aman fələk, uzaqda dur, uzaqda,
Dəymə mənə, yaralarım göynədir.

Bir kimsədən gizlətmirəm yaşımı,

Topuğa dəyən daş daldan,
Itinin hürməyi yaldan.
Baş açılmır qeylü-qaldan.
Dünya, səndən nə istəyim?

Itilənib tamah dişin,

Niyə belə tezcə getdin, ay bivəfa,
Gülsüz qalıb,qan qoxuyur indi hava.
Hücum etdi düşmənlərim, düşdü dava,
Bilirsənmi nələr oldu səndən sonra.

Həsrət viran etdi vuran ürəkləri,

Gedin deyin biilqara,
Könlümün qəmi azalmaz.
Dönük çıxdı etibara,
Gözümün nəmi azalmaz.

Başımı götürüb haraya qaçım,
Sənli xatirələr qapımı açır.
Qızılı günəşi hələ nur saçır,
Mən öpdüm payızın nəmli üzündən.

Çətin ki xoş günlər geriyə dönə,

Yalançı ümidlər boşuna gəlir,
Aşiqlər bir dəstə-qoşuna gəlir.
Səni ağlatmağım xoşuma gəıir,
Qaraca gözlərin necə nəm olur.

Gözündə parıltı gur işıq deyil,

Nədən belə şair könlüm,
Sevincinə qəm qarışıb.
Şəkər tökdün, deyil şirin,
Çayın deyən kəm qarışıb.

Qara geyib bu olacaq,

Vüsal yaman axsayır,
Hesret onu “yox” sayır.
Lal könlümü oxşayır,
Bir bayatı de yene.

Fikirleşmez mest beyin,

Yollar çınqıl-çınqıl döşənib qalıb,
İzlər qəlpə-qəlpə keçir sinəmdən.
Vüsal qorxusundan üşənib qalıb,
Sözlər körpə-körpə köçür sinəmdən.